امشب ساعت دوازده شبه.
نه مدرکی گرفتم، نه اتفاق بزرگی افتاد، نه کسی برام دست زد.
فقط بعد از یک روز معمولی، زبان خوندم، اکسل تمرین کردم و با خودم فکر کردم اگر دوباره مدیتیشن و کتاب خوندن هم به روزهام برگرده، چقدر خوشحال میشم.
شاید از بیرون، اینها چیز مهمی نباشن.
اما برای من هستن.
چون یک سال پیش، بیشتر از اینکه به ساختن آینده فکر کنم، فقط سعی میکردم دوام بیارم.
حالا هنوز همه چیز درست نشده.
هنوز نگرانی هست، ابهام هست، هزار تا سؤال بیجواب هست.
ولی یه چیز عوض شده.
دیگه منتظر یه روز خاص نیستم که از راه برسه و زندگیم رو تغییر بده.
دارم هر روز، یه کار کوچیک انجام میدم.
بیسروصدا.
بدون تشویق.
بدون اینکه کسی بفهمه.
شاید بزرگترین تغییری که این مدت کردم، همین باشه.
اینکه کمکم دارم به آدمی تبدیل میشم که میتونه روی قولی که به خودش داده حساب کنه.
و فکر میکنم این، از هر موفقیت بزرگی ارزشمندتره.
من زندهام و هنوزم اینجام.
فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
– مریم 🌿