برای کسی که عادت نوشتن داشته، شاید از 10 سالگی به بعد، برای کسی که تنهاییهای سالهای 13-14 سالگی راهنمایی و 16-17 سالگیهای دبیرستان رو با نوشتن پر کرده، یک دهه شصتی که از بختِ خوش، در آن سالهای خوب، از اینترنت و این داستانها خبری نبود، شاید اولین تجربهی اعتیاد (قبل از اعتیاد به مجازی!) همین نوشتن بود. حالا که چندسالیست به طرز غریبتری در تنهایی دردمندِ این تن، روزها به سرعت عبور میکنند به توصیهی یک غریبِ آشناتر از دوست (بارانِ جان) این دفتر را خطخطی میکنم، گرچه نه 10 ساله و 13-14 ساله و 16-17 سالهام.. در کوهپایهی سی سالگی ایستادهام و چقدر این قلبِ زخمی و تنِ پر راز هنوز در حوصلهی آن سالها مانده است. دو سال بیشتر است که از اینستاگرام و فیسبوک و واتساپ و .. فرار کردهام و صفحهای در توییتر باز کردهام. گاهی نوشتم و بودم و شنیدم، گاهی هم نه. حالا مدتیست زندگی سختتر میگیرد و آن تکصفحه را هم بستم. ولی چه کنم منِ معتاد!؟ من، اعتیاد به مجازی را (گرچه به سختی) ترک کردم ولی آن اعتیادِ قدیمی (نوشتن) را نتوانستم ترک کنم. گاهی به شدت قلقلکم میدهند این کلمههای بازیگوش و هوس میکنم برگردم، دکمهی ریاکتیوِ توییتر را بزنم و بنویسم و باشم و هرچه بادا باد. ولی فقط خودم میدانم که صلاح این نیست. الآن هم در میانهی همین افکارِ شیطنتآمیز و وسوسهی نوشتن چند جملهی جادویی از شاملو بودم، که یادم آمد یک صفحهی ویرگولی دارم و هیچ یادم نبود. فرصت خوبی بود که کمی خطخطیاش کنم. این هم از همان شعرِ شاملو که از صبح راه تنفس را بر آینهی دل بسته است. شاملو به سالِ 1334 - سالی که.. (حالا خودش میگه چه سالی بود)، این سطرها را به یادگار گذاشت:
«سالِ بد
سالِ باد
سالِ اشک
سالِ شک.
سالِ روزهای دراز و استقامتهای کم
سالی که غرور گدایی کرد.
سالِ پست
سالِ درد
سالِ عزا
سالِ اشکِ پوری
سالِ خونِ مرتضا
سالِ کبیسه
زندگی دام نیست
عشق دام نیست
حتا مرگ دام نیست
چرا که یارانِ گمشده آزادند
آزاد و پاک..
من عشقم را در سالِ بد یافتم
که میگوید «مأیوس نباش»؟ ــ
من امیدم را در یأس یافتم
مهتابم را در شب
عشقم را در سالِ بد یافتم
و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم
گُر گرفتم.
زندگی با من کینه داشت
من به زندگی لبخند زدم،
خاک با من دشمن بود
من بر خاک خفتم،
چرا که زندگی، سیاهی نیست
چرا که خاک، خوب است.
من بد بودم اما بدی نبودم
از بدی گریختم
و دنیا مرا نفرین کرد
و سالِ بد دررسید:
سالِ اشکِ پوری، سالِ خونِ مرتضا
سالِ تاریکی.
و من ستارهام را یافتم من خوبی را یافتم
به خوبی رسیدم
و شکوفه کردم.
تو خوبی
و این همهی اعترافهاست.
من راست گفتهام و گریستهام
و این بار راست میگویم تا بخندم
زیرا آخرین اشکِ من نخستین لبخندم بود.
تو خوبی
و من بدی نبودم.
تو را شناختم تو را یافتم تو را دریافتم و همهی حرفهایم شعر شد سبک شد.
عقدههایم شعر شد سنگینیها همه شعر شد
بدی شعر شد سنگ شعر شد علف شعر شد دشمنی شعر شد
همه شعرها خوبی شد
آسمان نغمهاش را خواند مرغ نغمهاش را خواند آب نغمهاش را خواند
به تو گفتم: «گنجشکِ کوچکِ من باش
تا در بهارِ تو من درختی پُرشکوفه شوم.»
و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب درآمد.
من به خوبیها نگاه کردم و عوض شدم
من به خوبیها نگاه کردم
چرا که تو خوبی و این همهی اقرارهاست، بزرگترین اقرارهاست. ــ
من به اقرارهایم نگاه کردم
سالِ بد رفت و من زنده شدم
تو لبخند زدی و من برخاستم.
دلم میخواهد خوب باشم
دلم میخواهد تو باشم و برای همین راست میگویم
نگاه کن:
با من بمان!
(قلبم.. آخیش سبک شدم! اینم از این)