امروز ۵ شهریور۱۴۰۰
بعد از چند روز بی خبری و نگرانی با دلشوره ای که از اخرین پیامتان به جانم نشسته بود ،خیلی اتفاقی چشمم به پروفایل واتساپ پسرتون که عکس دو شمع سیاه گذاشته بودند افتاد.از شما چه پنهان که بند دلم پاره شد.احساس کردم راه نفسم بسته شده و زمان در یک خلسه ی مرگ آور ثابت مانده . سر انگشتان دستم بی حس شد و قلبم برای لحظاتی از تپیدن ایستاد . وزنه ای سنگین روی سینه ام حس کردم ، نگاه ملتمسانه ام را به اسمان دوختم تا انچه که میپنداشتم حقیقت نداشته باشد .با ایشان تماس گرفتم و متاسفانه اونچه که از وقوعش میترسیدم از زبانشان شنیدم ...
شما دیروز مارا ترک کرده بودید.چیزی انگار در وجودم فروریخت .در دلم فریادی برخواست و بر لبم سکوت دوخته شد . چشمهایم متحیر به غروب افتاب ماند . از عمق جان تمنای پر کشیدن روحم را از سنگینی این کالبد زمینی حس کردم .نتوانستم جلو اشک هایم را بگیرم.صدای شکستن قلبم در بند بند وجودم پیچید و من نیز از غمی که به سینه ام نشست به خود پیچیدم.
ازهمان سر شب مثل مرغ پرکنده بی قرارم .اشک هایم را ریختم و فریادهایم را در بالشتم خفه کردم .
حالا کمی بهتر شدم .یکم به خودم آمدم و سعی کردم واقعیت را بپذیرم . سعی کردم همان شاگردخوبی باشم که درسهای بزرگ زندگی اش را از شما اموخته است .راستش را بخواهید بین خوشحال بودن و نبودن گیر کردم.نمیدانم خوشحال باشم که دیگر درد نمیکشید و الان راحت هستید ، یا خودخواهانه غصه خودم را بخورم که دُر گرانبهایی چون شمارا از دست داده ام .
صدای خنده هایتان در گوشم میپیچد . روحیه شاد و سرزنده تان مانند یک فیلم سینمایی ۳بعدی پشت پلکم مجسم میشود .نمیخواهم باور کنم که این شماره دیگر روشن نمیشود.نمیخواهم باور کنم که دیگر پیامی از جانب شما به من ارسال نمیشود .من نمیخواهم باور کنم که شما دیگر نیستید.
دلم گرفته .به قول خودتان بعضی چیزها هستند که فرای جسمیت و جنسیتند. این حرفتان همیشه در ذهنم هست و خواهد ماندامشب شاید شب عجیبی برای شما باشد .اولین شبی که جسمتان جای همیشگی و در رختخواب همیشگی اش نمیخوابد.نمیدانم چه حالی دارید ! اینجا اما ، حوالی دل من ، هوای آسمان چشمانم طوفان است ، چنان که نه من بگویم ، نه شما بپرسید....
۲۰روز مانده بود تا ۶۳سالگی تان را آغاز کنید اما... ، شاید تقدیرتان اینگونه بود که جای دیگر متولد شوید
به قول ماهچهره خلیلی ، باید زادروز هارا زنده نگه داریم ...
اکنون ، با غمی که بر قلبم دارم ارزو میکنم که با تمام عزیزانی که علاقمند بودید همنشین باشید .با مرحوم شجریان ، با استاد خسرو شکیبایی ، با حسین پناهی
نگران بازماندگان هم نباشید .ما یک به یک به شما می پیوندیم . مرا هم دریابید . در روزی که تن خاکی ام را برای زمینیان میگذارم و سبکبال میشوم .اخر میدانید؟ هر سفر نرفته ای ترس خاص خودش را دارد . امیدوارم در آن روز ، روحتان در جسم دیگری نشکفته باشد سبکبال بمانید و به استقبالم آیید.
به امید دیدار...