همه ما نیاز داریم دوست داشته بشیم . نیاز داریم مهم باشیم ،محترم باشیم ، کارهایی که میکنیم ، حرفهایی که میزنیم مورد توجه قرار بگیره حتی اگر خیلی کم باشه . ما عمیقا دوست داریم تایید بشیم . دلمون میخواد اسممون موندگار باشه چون نیاز داریم که دیده بشیم . برای همین آرزوی بزرگه که خیلی کارارو می کنیم.ما نمیتونیم کسی و مجبور کنیم که به زور دوستمون داشته باشه . یا شخصی رو وادار کنیم که براش اولویت مهم باشیم اما لباسهای خوب می پوشیم ، دوست داریم ماشین خوب سوار بشیم ، موهامونو رنگ میکنیم . به ظاهرمون میرسیم ، به خونمون رسیدگی می کنیم.درباره موفقیت ها و تجربیاتمون تو جمع صحبت می کنیم . ازسفرهامون و فیلم های که دیدیم میگیم . از هنر ها ، علایق و استعدادهامون حرف میزنیم و خیلیاشونو تو عمل اجرا می کنیم.همه این کارهارو برای ایجاد 2 تا احساس انجام میدیم .
احساس دوست داشتن و احساس مهم بودن...
این دو خیلی با هم تفاوت دارن . ما میتونیم یک گل و خیلی دوست داشته باشیم ولی برامون مهم نباشه اگر چند روز دیرتر بهش آب بدیم . میتونیم پرنده هارو خیلی دوست داشته باشیم اما مهم نباشه که براشون هر روز دونه بریزیم . میتونیم کسی و دوست داشته باشیم ولی وقتی سوار ماشینش میشیم مهم نباشه برامون که درِ ماشین و اهسته ببندیم یا کف کفشمونو تمیز کنیم . خیلی وقت ها کسایی رو دوست داریم اما برامون مهم نیست که چه ترسها و ضعف هایی دارن . برامون مهم نیست که اونها بیشتر از آب و غذا به تشویق شدن نیاز دارن . حتی مادر خانه داری که هر روز غذا میپزه ، به تعریف از طعم غذایی که پخته به شدت نیاز داره .
. بین دوست داشتن و مهم بودن اینقدر فاصله است که وقتی دقیق تر بهش نگاه می کنیم ممکنه ببینیم برای نزدیک ترین افراد خانوادمون اونقدر ها که فکر میکردیم مهم نبودیم ، فقط دوست داشته شدیم.
این دو همیشه بیرون از خودمون نیست . بیشتر وقتا به آینه نگاه می کنیم و فکر می کنیم خودمونو خیلی دوست داریم اما ، کمی اضافه وزن داریم . این یعنی برامون مهم نیست که چه غذایی می خوریم .ما خودمونو دوست داریم اما به غذای روحمون توجه نمی کنیم . کتاب نمیخونیم و بیشتر وقتمون توی شبکه های اجتماعی میگذره .خیلی وقت ها خودمونو دست کم میگیریم یا احساس خجالت میکنیم . ترس از شکست خوردن و اینکه دیگه مهم نباشیم مانع از این میشه که دنبال کارای مورد علاقمون بریم .
چیزی که من هم در همین لحظه درگیرشم .انتقادهای حاصل از دوست داشتن های بیجا ، عیب جویی هایی که هیچ وقت جبران نشدن و فقط روی ضمیر ناخوآگاهم ترس کاشت باعث شد سالها استعداد نوشتنم لای سالنامه های باطله خاک بخوره و اونارو هیچ وقت به هیچ کسی نشون ندم. دوست داشتن هایی که نه تنها باعث پیشرفتم نشد ، به کلی مانع ذهنی برام درست کرد . در اندازه ای که میان دالان های تاریک و نم زده ی فکرم مثل یک شبح سرگردان پرسه بزنه . اونها نمیدونستن هر انتقاد و سرکوبی که میکنند در ضمیر ناخودآگاه من بیچاره، یک قاضی سختگیر درونی میسازه که تا سالیان سال رهایم نمیکنه .صدای خشنی که کاری جز قضاوتم نداره .
کنار اومدن با غول سیاهی که در درونم نشانده بودن آسون نبود اما ، دوسالی که تلاش کردم برای خفه کردنش قد یک قرن گذشت... . . امروز اما اومدم تا انجامش بدم . شاید به خوبی همیشه نتونستم بنویسم ولی بت بزرگ و شکستم .برای اولین بار توی یک پلت فرم گسترده تر از دفتر خاطراتم ، جایی که به چشم خیلی ها ممکنه بیاد از منطقه امن خودم بیرون اومدم تا بگم همیشه دوست داشته شدن به نفعمون نیست .
.میخوام بگم ، به همون اندازه که دوست میدارید ، احساس مهم بودن و منتقل کنید . تشویق کنید و هیجان ادمهارو نسبت به کار یا چیزی که توش استعداد بهتری دارن برانگیزید .به ادمهایی که دوستشون دارید گوش بدید . انتقاد و عیب جویی و فراموش کنید و فرصت بدین ادمها بهترین هاشونو نشون بدن .
مرسی که برای مطالعه این صفحه وقت گذاشتید