مرگ عزیزان را چگونه بپذیریم ؟
پس از مرگ عزیزانمان ، فامیل و دوستان که دور مان جمعه می شوند ،آنها مارا در آغوش می گیرند و در اشکها و غم ما سهیم می شوند در واقع حضور آنان که با محبت و حمایت به دورمان جمع می شوند به ما معنا و امید می دهد .
بعد از آن که مراسم پایان می پذیرد و اقوام و دوستانه به خانه خود می روند ما وارد دنیایی جدید و نا آشنا می شویم. چرا می گویم نا آشنا : چون حال دنیایی داریم که یکی از کسانی رفته است که به زندگی مان معنا می بخشید.
حال بدی که گاه شدید و گاه قابل تحمل است. چنانچه آن عزیز نزدیک بوده باشد ،نه تنها روزهاو یاماه ها ،بلکه سال ها طول می کشد تا حدی که ممکن است هرگز آن را فراموش نکنیم.
ولی باید عاقل بود و واقع بین . باید شهامت به خرج دهیم و باز دوباره و دوباره به زندگی ادامه دهیم به گونه ای که آن فقدان برای ما قابل تحمل تر گردد.اندوه زمان خود را طی می کند با گذشت زمان آرام آرام حسی از قدرت درونی و تواناییمان برای شاد شدن در زندگی می آید .باید با عزم راسخ و شهامت و ایمان به سوی روشن کردن مسیر طولانی بهبودی خود حرکت کرد .
برجسته ترین نشانۀ مرگ اندوه نیست ،بلکه سپاسگزاری است.
در مراحل اولیۀ اندوه ،توجه ما مدت کوتاهی جلب می شود و اندیشه ای تأثیرگذار بهتر از گفتگویی طولانی است.
حالات و نشانه های اصلی فردی که به تازگی دچار درد فقدان شده است :