فرصتی پیش اومد تا بالاخره راجع به یه مسئله بنویسم. جملات رو کوتاه و توییتری نگه میدارم.
اون هشتا ورق کاغذ خطاب به آذر رو که حتمن دیدین این چند روز. تو توییتر دو نفر داشتن راجع به پسر بودن آذر صحبت میکردن، یکی از فالویینگهای عزیزم کوت کرده بود و نوشته بود که «تو این توییت و منشناش متوجه میشیم خط هم زنونه مردونه داره.». من مسلمن فکر کردم موضوع تاثیر جنسیت روی دستخطه و این مکالمه شکل گرفت:
- داره!
+ :)))))))
- داره بابا به خدا (به غیر از قسم خوردن جور دیگهای نمیتونم اثبات کنم :)))))) )
+ هیچ چیزی زنونه مردونه نداره. تقسیم بندی دنیا به دوتا جنسیت خیلی غیر منطقیه.
- مثل این میمونه که بیام بگم صدای زنونه مردونه داریم، بیای بگی «هیچ چیزی زنونه مردونه نداره. تقسیم بندی دنیا به دوتا جنسیت خیلی غیر منطقیه.» که در این صورت نمیدونم در جوابت چی باید بگم سهی صبح. «درسته، مرسی»؟
+ ببین دقیقققا صدا هم نداره بدن هم نداره. خیلی از زنها صداهای «مردونه» دارن و بالعکس. منم واقعا حوصله بحث ندارم وظیفه ای هم نداریم همو قانع کنیم.
- بدون شک درسته. مرسی.
فردا صبحش من اون «هیچ چیزی زنونه مردونه نداره» رو کوت کردم و گفتم: دیشب این اتفاق برای منم افتاد. این به نظرم یه جور بداخلاقیه که مد شده و برای من مثل توهین میمونه. دوست دارید در موردش توضیح بدم؟ اگر فلان قدر لایک گرفت سعی میکنم منظورمو توضیح بدم.
و خب here we are.
یه سری صحبتا شد و من علاوه بر توهینآمیز بودن، گفتم که این نوع رفتار گستاخانه، سمی و آزاردهنده و نوعی بداخلاقیه.
نکته این جا بود که توی کل مدت من از بحث و توضیح دادن راجع به مسائل مربوط به جنسیت دوری کردم. اما دوستمون (که اسمشو بهم نگفت) متوجه نشد هدفم چیه. «من فقط میخواستم به فارسی معیار بگم که به نظرم تستوسترون همون جوری که روی عضلهها تاثیر داره روی دستخط هم تاثیر داره. ولی حالا ببین کجاییم.»
حتا بعد از این جمله هم اومد بهم گفت که آیا به خاطر موضوع دیگهای از دستش ناراحتم؟ و من اعتراف کردم که سوء تفاهم پیشاومده و من این رو از اول میدونستم و فکر نمیکنم راجع به این مسائل اختلاف نظری داشته باشیم، اما گذاشتم ادامه پیدا کنه که بتونم این متن رو بنویسم و در مورد مشکلی که به نظرم مهمه حرف بزنیم.
ولی بذارید خیلی سریع یه اشارهای هم بکنم به چیزی که باید و بعد بریم سر اصل مطلب.
یه پرتقال سخنگو رو فرض کنید که میگه: سلام من یه پرتقالم.
متاسفانه پرتقالها حرف نمیزنن. برای همین ما مجبوریم خصوصیت انسانی حرف زدن رو بهش اضافه کنیم و چون شفاهی داریم باهاش صحبت میکنیم (پرتقالها انگشت ندارن و نمیتونن تایپ کنن) مجبور میشیم براش یه صدا هم در نظر بگیریم. حالا این پرتقال رو میبریم پیش یه پرتقالفروش که اتفاقی پیدا کردیم و میگیم که به عمو سلام کن. بعد از پرتقالفروش خواهش میکنیم که برای پرتقالمون یه اسم انتخاب کنه. اسمی که انتخاب میکنه چیه؟ آیا شبیه اسم یه راننده تاکسی بداخلاقه؟ یا شبیه اسم یه رقصندهی باله؟ یا اسم یه پرستار مهربون؟
متوجه میشید به کجا میخوام برسم؟ ما اکثر اوقات برای ارتباط برقرار کردن نیاز داریم از زبان استفاده کنیم. استفاده از هر زبانی، هزینهای داره.
یه شیطنت کوچیک هم بکنم و بگذریم. در مورد جملهی «هیچ چیزی زنونه مردونه نداره.». میشه زن و مرد رو هم به LGBTQ اضافه کنیم؟ مامانبزرگ من گیج شده.
من اتفاقن از این بحثا لذت میبرم و خوشم میاد که بشینیم و ساعتها رو با این مثالها و شوخیها بگذرونیم. ولی موضوعم الان این نیست. پس بگذریم.
یه سوال واقعی: چه چیز ما رو انسان میکنه؟
جوابش مهم نیست. حرف زدن مهمه. ازم قبولش کنید.
من نتونستم در مورد یه موضوع ساده با یه نفر توی توییتر حرف بزنم. این وحشتناکه. ولی خیلی راحت میتونم توی مترو به یه خانم که داره چیزی مینویسه بگم چه دستخط قشنگی، خیلی آرامشبخش و زنونهس (ببینین آدمو مجبور میکنین چه مثالایی بزنه!). به این امید که بگه مگه دستخط هم زنونه مردونه داره؟ که بتونم شوآف کنم و بگم بله من یه برنامهنویس هستم و احتمالن بتونم یه چیزی درست کنم که بهش خط یه نفرو بدی و بهت بگه چند درصد زنونه و مردونه و ترنسجندرونه و رباتونه ست مثلن نسبت به یه نُرمی. شوآف کردن و پز دادن نرمال و طبیعیه تا یه جایی. اما چیزی که هر روز داره توی توییتر فارسی بیشتر و بیشتر میشه شوآف کور و عجولانهی «نزاکت سیاسی» به شکلیه که توی گفت و گو اثر مخرب داره.
خیلی از ما مذهبی نداریم. در واقع اولین نسلی هستیم که از خیلی از زنجیرهایی که باهاشون بیگانه بودیم رها شدیم. طول میکشه تا بفهمیم تکلیف اخلاق چی میشه. به نظرم پایبند بودن به یک سری اصول توی زندگی مهمه. من برای خودم مقدس بودن حرف زدن رو جدی گرفتم. سعی میکنم فعالانه به سمت «گفتار نیک» حرکت کنم. لازمه که صبور باشم و خوب گوش بدم. بیجهت چیزایی رو که بلدم در جایی که بحث رو منحرف میکنه بیان نکنم. اگر کسی من رو مخاطب خودش کرد من وظیفهی خودم میدونم که توجه کنم. و از این جور چیزا.
توی این وضعیتِ سانسور، حرف زدنمون با هم توی اینترنت، تنها چیزیه که داریم. این بداخلاقیا و حملهها و بلاک لیستا همون هم ازمون میگیره.