
بالاخره بعد از یک ماه مادرمو راهی شهرمون کردم. شاید بتونم بگم اولین بار در عمرم بود که بی هیچ دغدغه ای از وجود مادر لذت بردم و در کنارش آرام بودم.
از خودم پرسیدم چرا؟ مادر من که فرقی نکرده، همیشه همین طور بوده چرا این بار اینقدر حضورش برام شیرین تر بود؟
جوان تر که بودم کلمه مادر برام مفاهیم مختلفی داشت. یک خانم جوان امروزی پرمشغله که مدام در حال تکاپو برای بهتر شدن و بهتر ساختن زندگی بود. مثل همه جوانها بدو بدو میکردم تا به ارزوهایم برسم. اما قسمت اصلی ماجرا اینجا بود که در دنیای تکنولوژی با نیازهای متفاوتی رو به رو میشدم که برام خیلی جدید بودن، با مشکلاتی دستو پنجه نرم میکردم که هیچ کس راه حلی براش نداشت و ظاهرا به خاطر تربیت و فرهنگ انتظارم این بود که باید مادرم میدونست یا مادرم باید بهم میگفت و همه اینها باعث میشد که هر روز میزان خشم پنهان درونم بیشتر بشه.
شاید شیرینی حضور مادر به خاطر این بود که من دیگر آن جوانک سابق نیستم. با خودم و توانمندیهام شفافم، با کسی سر جنگ ندارم، میدونم کجام ، کجا میخوامبرم و از زندگیم چی میخوام و از همه مهم تر دریافتم که مادر من شبیه هیچ کدوم از الگوهای مادری که در کتاب ها و فرهنگ دیدم نیست، مادر من فقط میتونه خودش باشه و چقدر من نیاز به دریافت این واقعیت داشتم. خداروشکر میکنم که در زمان حیات پی به این واقعیت بردم.