ویرگول
ورودثبت نام
mansourehmoshirian
mansourehmoshirianمن منصوره مشیریان یک کوچ هستم. هنرم توی زندگی اینه که انسانها را به سمت شکوفایی هدایت کنم
mansourehmoshirian
mansourehmoshirian
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

پرواز پرماجرا

در پروازی نشسته بودم، کودکی که به نظر شانزده ماهه می رسید در تمام طول سه ساعت پرواز گریه می کرد‌. مادرش کلافه شده بود. همه ما دلمان برایش می سوخت و از آنچه بر او می رفت ناراحت بودیم. عده ای سعی کردند کمک کنند، اما کودک سرسخت و لجوج بود. پانزده دقیقه قبل از فرود مادر کلافه با صدایی بلند، طوری که همه صدایش را می شنیدند فریاد زد " این چه پرواز جهنمی بود! " بچه درد داشت، شاید هم‌گوش او با تغییر فشار هوا سازگار نشده بود. مغز او برنامه ریزی شده بود که درد را تهدید کننده زندگی، معنا و تفسیر کند. بنابراین تحت تاثیر نیاز بقا هر چه از دستش بر می آمد انجام می داد. کودک جیغ می کشید و می دانست چه می کند. می خواست مادرش را وادار به کمک کند. در آن سن انتخاب دیگری نمی شناسد.

حالا فرض کنید همین کودک دوسال بعد با همین مشکل تغییر فشار هوا در هواپیما رو به رو شود. مطمئنا دیگر سه ساعت جیغ و فریاد نخواهد کرد. او می داند از دست مادرش کاری بر نمی آید. در خطر مرگ نیست و جیغ کشیدن تاثیری ندارد بنابراین دست به انتخاب های دیگری می زند.

مغز بسیاری از ما همچون کودک ۱۶ ماهه درد را تهدیدی برای زندگی می داند. در اتفاقات دردناک زندگی افسردگی می کنیم، به دنبال مقصر و گریز از مسئولیت پذیری هستیم، فریاد میزنیم. انگار نیاموخته ایم که بعضی انتخاب ها دردناکند و این هم قسمتی از زندگی است. هنوز نیاموخته ایم که این دردها مارا نمیکشد و دست از ازار دادن و ازار دیدن برداریم. جعبه ابزار ما فقط یک پیچ گوشتی دو سو دارد و با همین پیچ گوشتی به جان همه پیچ و مهره های زندگیمان افتاده ایم.

هر چه جعبه ابزار مهارتی ما خالی تر، مسئولیت گریزی و ناخشنودی ما بیشتر می شود و در مصیبت های زندگی دیرتر به چرخه تعادل برمیگردیم.


هر چه جعبه ابزار مهارتی ما خالی تر، مسئولیت گریزی و ناخشنودی ما بیشتر می شود و در مصیبت های زندگی دیرتر به چرخه تعادل

۲
۰
mansourehmoshirian
mansourehmoshirian
من منصوره مشیریان یک کوچ هستم. هنرم توی زندگی اینه که انسانها را به سمت شکوفایی هدایت کنم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید