
وقتی کلاس یازدهم بودم، در اواخر اسفند ماه حصبه گرفتم، سه ماه خوابیدم. شاهد بودم که مادر چگونه با مرگ مبارزه می کرد و مراقب من بود. در مدت بیماری، تختخوابم را کنار تخت خواب مادر گذاشته بودند. من در حال بیهوشی و باهوشی و بیماری و تب، شاهد مبارزه ای شدم که مادرم با خودش داشت. می دانستم مساله او چه بود. مادر، در غیاب پدر دچار یک بحران_عاطفی شده بود و فکر میکرد دلبسته مرد دیگر شده است.می خواست این دلبستگی را مهار کند.
( پدرم در بازداشتگاه شهربانی توسط متفقین بازداشت شده بود و مسئولیت کارخانه، خانه و بچه ها را به مادرم داده بود و این دوره ۱۳ ماه طول کشید.)
مادر با خودش جانانه می جنگید. تشریح حالت او و شیوه مبارزه اش برایم مشکل است. من هرگز به مادر نگفتم که به مکنونات قلبی اش پی برده ام. وقتی حالم خوب شد و او هم آرام گرفت، به چهره اش نگاه کردم و گفتم: " مامان موفق شدی نه؟" نگاهی به من کرد و لبخند زد.
درس بزرگی به من داد. متوجه شدم که اگر کسی بخواهد در زندگیش یا خودش صادق باشد و پاک بماند، می تواند. اگر کسی بخواهد بین آنچه پایدار است و آنچه زودگذر است، پایداری را برگزیند، می تواند. و مادر، در غیاب پدر صادق و وفادار ماند و احساس غالبی را که شایسته خود نمی دانست مهار کرد.
مادرم میگفت:
اگر کسی در تو این احساس را بیدار کرد و تو مشتاق شدی بهتر از آنچه هستی باشی، باخبر باش که عشق به سراغت آمده است.
قسمتی از کتاب_مادر_و_خاطرات_پنجاه_سال_زندگی_در_ایران