اصولا بعد از نیمه شب زمان خوبی برای نوشتن نیست. معمولا می گویند صبح ها ذهن انسان هوشیارتر و فعال‌تر است و احتمالا باید برای نوشتنِ آگاهانه و با کیفیت بهتر باشد. اما نمیدانم این چه سری است در شب که وقتی بیخوابی میزند به سرت و تو میخواهی بخوابی، بدجور سمج می شود و فکر آدم و عالم میریزد توی جمجمه ی کوچکت. فکرهای کوچک و بزرگ همینطور قطار میشوند توی سرت. مخصوصا خاطرات آزار دهنده. به قول کامو در بیگانه اگر آدم یک روز زندگی کرده باشد بس است که بتواند صدسال را در زندان بماند. این ماشین افسونگر ذهن چنان خاطره سازی و رویاپردازی میکند که بیا و ببین.
اما نمیدانم چرا اکثرا یاد آوری خاطرات آزار دهنده هستند تا لذت بخش، انگار که این ماشین اندکی خودآزاری دارد، بینوا. کم از وقایع روز رنج می برد که خودش هر از چند روز یکبار و هر شب چندبار تکرارشان میکند. و همچنان پر قدرت بر کارش می افزاید تا دم مرگ. و از کجا معلوم پس از آن اینچنین نباشد.
خدا به دور، اگر بخواهیم پس از مرگ هم تا ابدالآباد این خاطرات رنج آور دو روزه دنیا را تکرار کنیم و یا به بهانه حساب و کتاب مدام اینها را بهمان نشان دهند، آنوقت چه؟! این خود جهنم است که.
ای مغز کوچک من، بیا اندکی با خودت مهربان باش و خاطرات خوب در خودت ذخیره کن. اصلا از خودت بساز . گیرم دروغ، چه اشکال دارد این همه دروغ در دنیا، این هم سرش. امان از دروغ...
شاید همان بهتر است که صبح ها نوشت. نوشته های نیمه شب سر از ناکجا آباد در می آورد.
