
.همیشه این مسئله که مقید به یک برنامه ریزی باشم و یا سر زمان خاصی کاری را انجام بدم، برام سخت بوده، اما اینکه علتش چی بوده درست نمیدونم. الان که فکر میکنم میگم یکیش اینه که این کار واقعا سخته! یک علت دیگرش که نخ نماست تنبلی و راحت طلبی که خوب ذاتا همه بهش تمایل دارند، یه علت دیگه میتونه این باشه که هر وقت میخوام سر زمان خاصی جایی باشم یا کاری انجام بدم آنقدر دچار استرس میشم که کلا بیخیال موضوع میشم و یه جورایی فرافکنی میکنم.
الغرض اینکه مدتهاست میخوام عادت نویسندگی یا روزانه نوشتن را در خودم ایجاد کنم. و البته این یکی از عادتهایی هست که چندبار تا چندروز رفته جلو و رها شده.
کلی هم در موردش خواندم از کتاب تا مقاله، از در بیست و یک روزها و صدنکته و چند گام و اینا گرفته تا دیدن ویدئو ها و پستهای مربوطه.
امروز یه مطلب خواندم که واکنش خودم در برابرش برام جالب بود. سه گام گفته برای ایجاد عادت نوشتن ، که ناخودآگاهِ راحت طلبِ من در مقابل هر سه تا جبهه گرفت، اول اینکه یک مکان خاصی برای نوشتن در خانه تعیین کنید. دوم اینکه یک زمان مشخص تعیین کنید مثلا ساعت پنج صبح! از دیدن این جمله که برق از سر ناخودآگاهِ خواب آلودم پرید، سوم یک هدف مشخص مثلا نوشتن پانصد کلمه یا هزار کلمه یا مثلا پنج دقیقه داشته باشید، که این به نظر قابل تحمل تر بود.
این سومی یعنی هدف مشخص داشتن را در روش دیگری به نام پنج تا پنج دقیقه امتحان کردم چند روزی ، اما نکته اش این بود که هر چند، چند روز هم به پنج بار نوشتن موفق شدم اما رعایت پنچ دقیقه اش سخت بود، وقتی شروع به نوشتن میکنم رعایت زمانش سخته، گاهی همون اول پت پت کنان موتور خاموش میشه و گاهی نمیتونم جلودارش بشم.
بله قضیه خیلی بغرنج هست. این یکی از ده ها عادتی هست که درگیرشم و البته نسبتا مهمتر از بقیه.
شاید کمی یا بیشتر از کمی کمال طلبی هم چاشنی این قضیه شده و اینها هرچند به نظر ساده میاد میتونه آدم را تا مرز افسردگی و حتی اضطراب پیش ببره.
این مسئله خودش یه دنیا حرف داره. و من همه چیز رو بریده بریده گفتم، چون باز هم متاسفانه زمان مناسبی را برای نوشتن در نظر نگرفتم.
همه اینها را گفتم که بگم و البته اندکی شجاعت لازم داره که بگم، میخوام اینجا روزانه نویسی کنم. ان شالله.
نمیدونم اصلا جای خوبی برای روزانه نویسی هست یا نه، نمیدونم مطلبی برای نوشتن پیدا میکنم یا نه ، یا اصلا این شیوه نوشتن خوب هست یا نه.
ولی قشنگ الان دستم رو شده لابد، که دارم صاف کاری میکنم که ممکنه دیگه ننویسم، یا دو سه روز بیشتر ادامه نداشته باشه. بهرحال اینجوریاس دیگه.
بله اینم یجور درگیریه تو این دنیای درگیر. تو این روزگاری که مردم با مسائل جهانی دست و پنجه نرم میکنن، من با این ذهن کوچک خودم درگیرم، با جهانی درونی. البته اندکی از خودم دفاع کنم که لازم به گفتن نیست که جهان درونی متاثر از جهان بیرون هست.