امروز صبح که از خواب بیدار شدم ؛بلافاصله نت رو روشن و شروع به چک کردن پیامها و دیدن استوریها کردم .نگاهم روی یکی از استوریها میخکوب شد .یکی از اقوام که بانوی ۵۶ ساله ای بود فوت شده بود .چهره اش با اون لبخند همیشگی که بر لب داشت در قابی سیاه رنگ قرار گرفته بود .به این فکر افتادم که ممکنه دیر یا زود هر کدوم از ما در این قاب سیاه استوری بشیم .کاش خوب باشیم و خوب بمونیم .قدر همو بدونیم و هیچ محبتی رو از هم دریغ نکنیم .ما باید طوری زندگی کنیم که به قول گارسیا مارکز دنیا رو بهتر از اون چیزی که تحویل گرفتیم تحویل بدیم .با یک باغچه زیبا ،با تربیت یک فرزند خوب و حتی با یک نوشته ی خوبی که پیامی برای دیگران داشته باشه .