امروز صبح بعد از ساعت‌ها گریه از این‌که در این راه سخت هیچ‌‌کس همراهم نیست، رفتم سر کار و به پر کردن فرم‌های اپلیکیشن ادامه دادم. مسج «مریض بودم، تب و لرز» را جواب ندادم. ناگهان دیدم دیگر زن هفته قبل نیستم. حالا قدرت دارم فرم‌ها را به تنهایی پر کنم، استرس امتحان و تغییر تاریخ امتحان را تحمل کنم، بجنگم حتی اگر شکست بخورم. این جنگ من است و I've got no one. در سخت‌ترین روزها تو هستی و خودت. اگر او یا هر کس دیگری کنارم نمی‌ایستد، قوت قلب نمی‌دهد، یا مثل برادرم توی دلم را خالی می‌کند، مهم نیست. من اینجا ایستاده‌ام، کنار خودم. من زن یک هفته پیش نیستم که خواهش کنم به من «قوت قلب» بدهد. من صلیبم را خودم بر دوش می‌کشم. یا شکست می‌خورم و یا به پیروزی لبخند می‌زنم. در هر دو صورت، من جنگیدم.
