امروز 12 بهمن است. امشب امتحان ورودی یک دانشگاه مهم را دارم. باید چند گزارش به زبان انگلیسی بنویسم و چند سوال برای مصاحبه. حتی ذرهای تمرین نکردم. از صبح مثل کودکی که دلش نمیخواهد برود مدرسه مدام با خودم تکرار کردم «نمیخواهم، اصلا چه اهمیتی دارد؟ Fail شدن مهم نیست.» استرس ولی رهایم نمیکند. انگار ده ساله هستم و قبل از پخش برگههای امتحان با خودکار روی صندلی ستاره میکشم. روبروی دوربین زوم نشستن و 90 دقیقه به زبان انگلیسی گزارش نوشتن وحشتزدهام میکند. انگار فراموش کردهام روزنامهنگارم و هر روز گزارش مینویسم. اینبار فقط به زبان دیگری است. آنکسی که حیات و مماتم به او وابسته است، دیروز صبح مسج داد تا حالم را بپرسد، وسط کار بودم، جفتمان مریض بودیم. گفتم عصر مسج میدهم. عصر جواب نداد، شب هم. امروز عصر باز مسج دادم که امتحان دارم. دلم میخواست کنارم بود. مثل یک بچه کوچک ترسیده دلم میخواست به او پناه ببرم. نیامد. چند روز است که هیچ مکالمهای به سرانجام نمیرسد. انگار حرف زدن با هم محال شده. شاید تب دارد. شاید باز فراموشم کرده. شاید حوصله ندارد. من ولی به جای فکر کردن به امتحان ورودی یکی از بهترین دانشگاههای دنیا، به این فکر میکنم که اگر حالا و امروز نیست، پس چه روزی خواهد بود؟ من در زندگیاش که هستم که در یکی از مهمترین روزهایم نیست؟ جایی در زندگیاش دارم؟ من برای تو که هستم؟ کجا ایستادهام؟ اصلا جایی در آن شلوغی کار و زندگی و فاصله برای من هست؟