کاش برایت نامه بنویسم، انگار دههها قبل است و من میخواهم برای تو، از روزهایم بگویم. چند روز قبل که صدای قدمهایت از پشت گوشی میآمد، همان موقع که مثل همیشه ایستادی تا سیگار بخری، کمی برایت گفتم چه میگذرد. گلایه کردم، قول دادی، مثل همیشه به قولت عمل نکردی، غمگینم کردی، و حالا من اینجا پشت پنجره، بعد از یک پیادهروی طولانی، نشستهام و به نامه نوشتن به تو فکر میکنم. یحتمل نامه را اینطور شروع میکردم.
عزیز من
امروز بعد مدتها، بعد از کار پیادهروی کردم. درختها بدون برگ و زیبا بودند. من با آن پالتوی بلند مشکی با شالگردنی قرمز، زنی بودم که اندکی شادی در قلبش دمیده، مثل یک شمع کوچک. امروز آن فرمی که منتظرش بودم را باز کردم و شروع به نوشتن کردم. چند قطره اشک روی صفحه گوشی چکید، اینبار از شادی و هیجان. از احتمال هر چند اندک رسیدن به رویاها. منی که فکر میکردم 4 سال اجازه خروج از این کشور را نخواهم داشت، حالا درهای کوچکی به رویم باز شده. باورش سخت است. همین امکان و احتمال، برای یک زن ایرانی همیشه در حال جنگ، زنی مثل من، شبیه رویاست. و آخ که رویا داشتن چه زیباست. مدتهاست شادی را فراموش کردهام. مدتهاست ته گور افسردگی دفن شدهام. مدتهاست به سوگ هرگز نداشتن تو نشستهام. مدتهاست با یک دست از صخره آویزانم، ولی باز تقلا میکنم. امروز انگار دوباره همان دختری بودم که میخواست خبرنگار جنگ باشد. «مرا در آغوش بگیرید رویاهای 18 سالگی.» زندگی عجیب است. احتمالی دور و گنگ، نوری را در قلبت روشن میکند که گمان میکردی برای همیشه خاموش شده. باید برایت بنویسم که از پیامهایی که ندادی غمگینم. منتظرت بودم و گفته بودی خبر میگیری. راستی هنوز کتابی را که قرار بود بگیرم، نگرفتهام. فلسفه سیاسی خواندن را به سختی پی میگیرم اما افلاطون دیوانهام کرده. از کتابفروشی زنگ زدند و گفتند کتاب «همینگوی خبرنگار» رسیده. هنوز توان رفتن تا کتابفروشی را اما پیدا نکردهام. باور میکنی عزیز من؟ اختاپوس افسردگی سادهترین کارها را طاقتفرسا کرده. دلتنگت هستم. دلم میخواهد جملات فروغ را برایت بنویسم: «قربان مردمکهای بیقرار چشمهایت بروم
قربان غم و شادیات بروم
تو چه هستی که جز با تو آرام نمیگیرم
حتی جای پایی از تو در خاک برای من کافیست»
گمان نکن اما، که آن زنی که میخواهد بمیرد، حتی امروز، ساکت بوده. «صبح است، بارانی. دیگر نمیتوانم زندگی را تکرار کنم.»
فعلا نیمی از وجودم سرشار از عشق تو برای نشانی از رویاهایش تقلا میکند، و نیمی در پی پایان است.
شاید یک روز همه اینها را در کافهای بر خیابان، تند و تند برایت گفتم و تو مثل همیشه گوش دادی، مثل آن وقتهایی که دل میدهی به حرفایم.
اگر امروز اندک فرصت و مجالی برای رویاهاست، پس بگذار رویای دیدنت را هم به این فرصت اندک اضافه کنم.
در انتظار تو
دوستت دارم
25 ژانویه 2025