اسم دیشب را گذاشته‌ام شب روشن. انگار دوباره دوم فوریه سال 2023 بود. جسمت نبود، اما تمام وجودت کنارم بود. حسرت آغوشت، کلماتت، بی‌تابی‌ام. انگار برگشته بودیم به روز اول، مصائب این دو سال ناپدید شده بود. بدون ترس غرق شده بودیم در نزدیک‌ترین کنار هم بودن، بدون این‌که جسمت اینجا باشد. و امروز صبح بزرگترین حسرت زندگی‌ام حسرت در آغوش گرفتنت بود، حتی اگر برای یک بار. همه درهای رسیدن به تو بسته است اما من، بر درهای بسته می‌کوبم.
کاش روزی در مقابلت بنشینم و داغ همه این روزها خاطره‌ای دور باشد. سرو بلند قامت من که عشقت دردی ابدیست.
