لحظات سخت نوشتن رسیده است. نه از آن لحظاتی که میدانی چه میخواهی بگویی، از آنها که کلمات مثل رود جاری بر هر سطر روان میشوند، از آن لحظاتی که انگار کلمه پشت سد بلندی از بهت و حیرت و ندانستن متوقف شده است. و توی مومن به کلمات ناگهان تنها دستاویز پیوستن به جهان زندهگان را گم کردهای. کلماتم گم شدهاند. نمیگویم، نمیپرسم، حرف نمیزنم. ساکتم. حس میکنم چیزی برای گفتن نمانده. انگار همهچیز در یک شب روشن متوقف شده. مثل شبی که آناستازیا در میان خاطراتی که هرگز ندیده بود میرقصید. کمتر کسی شاید بداند رقصیدن در میان خاطراتی که به یاد نداری یعنی چه.
Dancing bears, painted wings
Things I almost remember
And a song someone sings
Once upon a December
من به خاطر میآورم، آنچه را که هرگز رخ نداده. یک روز گفت «شاید آنکسی که دوست داری، تصوری است که از من داری.» خندیدم. مگر اصلا ما به جز تصوراتمان از هم، چیز دیگری را هم دوست میداریم؟ مگر تو ذات و کنه آنکس که هر روز میبینی را میشناسی؟ در نهایت آنچه دوست میداری، تصور ذهنت است از آنچه او ممکن است باشد. من البته به این جرم هم متهم هستم. کسی را به جان دوست میدارم که هرگز ندیدهام، پس آن کسی که دوست میدارم نه خود او، که برداشت و درک و تصور من از اوست! اما اگر دیده بودمش آیا طور دیگری دوستش میداشتم؟ همین کلمات است که گم شده. که تکرارشان بیفایده است. تکرار «این چند روز کجا بودی؟»، «با درد ابدی دوری تو چه کنم؟»، «به مرگ امید بستهام.»، «نگفتی شاید باید خبرش دهم؟» همه این جملات بیمعناست. تکرار مهملات حقیقت تلخ. برداشت ذهن من از واقعیت، ثبات و معنایی بیش از خودِ واقعیت پوچ و بیمعنایمان دارد. پس ساکت میمانم. تو و همه شیفتگان «واقعیت مسلم تغییرناپذیر» را در میان همان عقلانیت رها میکنم و به بوران کشنده «برداشتم از حقیقت» پناه میبرم. من، حداقل بر این درد صادقم و برای فرار از آن به دامان زشتی پناه نمیبرم. در پذیرش درد، ریاکاری وجود ندارد.