اینجا نقطه امن و پنهان من برای نوشتن است. گاهی کلمات حتی اینجا هم، در این نقطه ناشناس، توان وصف آن‌چه می‌گذرد را ندارند. من، اما به کلمات مومنم. اول باری که متن کوتاهی نوشتم که به آن انشا می‌گفتند، ۶ ساله بودم. مدرسه نمی‌رفتم هنوز، ولی ذوق نوشتن، کلمات را یادم داده بود. ۳۶ سال گذشته و هنوز هم کلمات پناه و ایمان من هستند. پس حتی حالا که الکن مانده‌اند از وصف آن‌چه می‌گذرد، می‌خواهم باز هم به ایمان قدیمی‌ام پناه ببرم. رنج‌ها بسیار است. زندگی کلاف سردرگم. روزها می‌نویسم، گاهی شب‌ها هم. دلتنگم، می‌ترسم، عاشقم، مستاصلم و وحشت «هرگز»، رهایم نمی‌کند.
امروز، بار دیگر، برای آن لچک لعنتی که هنوز خون از آن چکه می‌کند، تحقیر شدم. همه این سال‌ها تنها خواسته‌ام که روزنامه‌نگار بمانم. نه برای شهرت، نه برای پول، نه برای هیچ‌چیز جز خود روزنامه‌نگاری، که رویای نوجوانی‌ام بود و حالا حرفه دوران میانسالی‌ام. که همه‌چیز را از من گرفته، اما هنوز همه‌چیز است.
خواسته‌ام که روزنامه‌نگار بمانم، اما روزهایی هست که «رنج روزنامه‌نگار بودن» از «رویای روزنامه‌نگار بودن» فزون بوده و از این روزها بسیارند. قصه ما و این عشق پر از درد به وفاداری بر ثبت حقیقت و نه چیزی جز حقیقت، روزهای سیاه کم نداشته. از تهدید و بازداشت و انفرادی و دادگاه، تا تحقیر و فقر و سانسور و خفقان. اما این لچک لعنتی که حالا به داستان عشق ما برای تحقیرمان افزوده شده، دردی است جدا و از جنسی دیگر. درد تحقیر زن بودن. از خانه و خیابان و تحریریه و حکومت. من به عشقم وفادارم. به عشقم به روزنامه‌نگاری و عشقم به او. اما روزهایی هست، که درد عشق از طاقت آدمیزاد خارج است.
روز 171
