دو هفته پیش همین ساعتها بود که آن جملات را شنیدم. من آدم ضعیفی نیستم. حرف تلخ زیاد شنیدهام. تلخی زیاد دیدهام. روانم پر از زخمهای ناسوری است که به گواه دکترها دیگر هیچوقت خوب نخواهند شد. که اگر داروهایم نباشند این زخمها مرا از پا خواهند انداخت. با این همه اما دو هفته پیش، جمعه، زخم دیگری خوردم. این زخم هم با کلمات و تصاویر، مثل خیلی زخمهای دیگر. گاهی گمان میکنم در کنار زخمهایم از تجاوز و آزار جنسی و کتک خوردن و خشونت و زندان و باقی مصائب، این زخمهای چاک چاک که کلمات بر روانم زده چه قدرت عجیبی دارند. شاید چون کلمه مرکزیت زندگی من است. محور و معنای زندگیام کلمه است. به کلمه زندهام، با کلمهها کار میکنم، از کلمهها میمیرم. در کنار کلمات، صداها و تصاویر هم هست. مثلا هیچکس نمیداند آن عکس روز 24 خرداد صدها مرتبه هولناکتر از آن 19 روز بازداشت، روانم را تکه تکه کرد. آن عکس گلوله بود. حالا از آن گلولهها زیاد دارم اما شوک آن شلیک ظهر خرداد شاید هولناکترین فاجعه زندگیام بود. هرچه میگردم هیچچیز با آن لحظه برابری نمیکند. هیچ دردی به گرد پای شکافته شدن سینهام در آن لحظه نمیرسد. بعد از آن عکس، این جمعه دو هفته پیش است که در صف دردها ایستاده. برای این دو هفته و چیزهایی که دیدم و شنیدم توصیف جدیدی پیدا کردم. انگار کسی در قلبم، یا همان حفره خالی که جای قلبم مانده، ماده مذاب ریخته. مدام جاری است. آن زن عزیز یک روز گفت «این درد همیشه هست، جایی نمیرود.» راست میگفت. مثل یک درخت تنومند سر جایش ایستاده. دو سال است که استوار و محکم سینهام را شکافته. بیچاره ماندهام. بیچاره از این درد. همین ماده مذاب دائما جاری. آدم گاهی در زندگی گمان میکند دیگر همهچیز را دیده، همهچیز را تجربه کرده، نهایت هر چیز را، دیگر چیزی سینهاش را نخواهد شکافت چون به عمق این کثافت مداوم پی برده. اما چه خیال عبثی. سبعیت و بیرحمی آدمیزاد و زندگی انتها ندارد. سیاهی انتها ندارد. همیشه امکان هولناکتر شدن هست. به عبث گمان مکن دیگر هرچه درد بوده چشیدهای. همیشه رنجهای بزرگتری در کمین است. جمعه دو هفته پیش، باز تکه بزرگی از درد را، چون آجر داغی کف دستانم گذاشتند و گفتند حالا باید این آجر داغ را هم هر روز با خودت حمل کنی. همان مواد مذاب توی سینهام که میسوزاند و میسوزاند. اول مبهوت بودم. حالا غمگینم. زنی که در وجودم میسوزد و مدام به دردش افزوده میشود غمگینم میکند. دلم میخواست میتوانستم نجاتش بدهم، اما تنها شاهد مرگش هستم. مرگی سخت و پر از درد.
«میدونی؟ آدمیزاد حاضره برای وطنش بمیره، یه جور دیگهای. و یه موقعی یکی تو زندگیت پیدا میشه که حاضری مثل وطنت براش بمیری. خیلی تلخه، انگار به گوشه قلبت سنجاق شده. کاش هیچوقت کسی رو مثل وطنت دوست نداشته باشی.»