شب روشن، شده روز تاریک. 9 روز است. هیچ خبری نیست.سکوت مطلق. انگار آدمی را در خیابانی پر از برف و بوران گم کرده باشی. دستت را رها کرده باشد. دستی را که هرگز محکم نگرفته بود. فکر میکردم عادت کردهام، به دیده نشدن، به نامرئی شدن، به در ذهن کسی نبودن. اما نمیشود. امروز پر از خشم بودم. همانجایی که یک سال پیش بودم. تا کی میخواهی نباشی، جایی که در آن ایستادهای را خالی کنی و بروی و بعد احتمالا دوباره به آن برگردی؟ من کجا ایستادهام؟ وسط برف و بوران. متحیر از دوباره تنها شدن. امروز یاد گرمای نفرتانگیز بارسلون افتادم، ناگهان تصویر آشپزخانه در سرم جان گرفت و این سوال که «یعنی وقتی در آشپزخانه از کنارش رد میشود، مثل وقت چای ریختن یا ظرف شستن، میبوسدش؟» فکرش شبیه یک خراش محکم بود. به هر حال هر روز در آشپزخانه از کنارش رد میشود. هیچکاریش نمیشود کرد. من هم در بوران ایستادهام. بوران بیخبری. دلم چای میخواهد. و در برف و بوران نایستادن و منتظر نماندن و چشم به آشپزخانه هیچکس نداشتن.