دلم میخواهد با دست قلبم را از میان استخوانهای قفسه سینهام در بیاورم و دیگر هیچکس را دوست نداشته باشم. قادر به تحمل این درد نیستم. تحمل ناامیدی ابدی را ندارم. او را از دست دادهام، مدتها پیش. این چیزی که باقی مانده دوستی است. قورت دادن خورده شیشه. در خیابانهای لندن تصورش میکنم. در همان خیابانهایی که از آنها متنفرم. گوشی را چک نمیکند. نوتیفیکیشن نمیآید. مرا به خاطر ندارد. دیشب که یادم افتاده، مسج داده و خواب بودهام. امشب چندان در خاطرش نیستم. وقتی کیلومترها از کسی فاصله داری و یک دوست سادهای، دقایقی که به تو فکر میکند اندک است. او در آسودگی زندگیاش پیش میرود. این تویی که باید تکلیف نافرجام و محال را روشن کنی. جراتش را داری؟