سلام!
تو این شعر تو مصراع اولش یه کمک مختصری از استاد مشیری گرفتم امیدوارم ناراحت نشن:)
من اینجا ریشه در بادم
من اینجا باز بارانم
من اینجا ابر می مانم
و خواهم رفت آخر سر
به سوی شب نشینی ها
به سوی مرگ رویی ها
و از تنهایی بعدش
و از دلتنگی از بهرش
نمی ترسم نمی ترسم
که این باران که من هستم
ز هیچ بادی نمی ترسد
من اندر شب
من اندر روز
بر این صحرای بی باران
می بارم می بارم
و خواهم گفت من روزی
که این دنیا نامرد است
پس از بهر همین حرفم
بدین دنیا نمی بالم
و از بهرش نمی مانم
و خواهم گفت هر روزی
که جان دارم در جانم
که از دستش رها باشید
که این گیتی هیچ گاهی
نمی خندد نمی خندد
و من زیبا رخی در آن
نمی بینم نمی بینم
من این عالم
همین خوانم
که او سالار نامردی است
امیدوارم لذت برده باشید:)
