
ذهنمون عاشق انجام کاره، اما فقط توی تصوراتی که از خودمون داریم.
یعنی وقتی ذهنمون به این فکر میکنه که فلان کار رو انجام بده، خوشش میاد، ولی وقتی میخواد عمل کنه نمیتونه، چون تصور کردنش راحت تره تا اینکه عمل کنه.
سوال مهم اینه مغزمون چرا اینجور سیستمی داره؟
مغز ما برای «بقا» طراحی شده، نه برای «شکوفایی».
وقتی به انجام کاری فکر میکنیم مغزمون دوپامینی رو میده که موقع انجام اون کار به ما میداد، پس این بهترین کار برای مغزه چون نه ریسک کرد نه چیزی.
ورزشکار بودن تو خیال رایگانه، ورزشکار شدن در واقعیت هزینه داره و مغز همیشه دنبال ارزون ترین راهه. (بهترین مثال برای این موضوع)
بریم سراغ موضوع اصلیمون، این حرفا مهم نیست،
بزار رو راست باشم، خوندن این متن و صد تا متن دیگه و حتی صد تا فیلم انگیزشی، هیچ کاری واست نمیتونه بکنه، میدونی چرا؟
چون تو میخوای کاری رو انجام بدی ولی قبل انجامش میری فقط در موردش تحقیق میکنی و این فقط تورو عقب نگه میداره، به جای این کار عمل کن، پاشو یه کاری کن به جایی اینکه بشینی فقط فکر کنی.
برو بنویس، ورزش کن، طراحی کن، تحقیق کن، آموزش ببین.
درک حقیقت سخته ولی وقتی درکش میکنی تازه میفهمی کجای پله ای، و اینجاست که تلاش میکنی تا به پله بعدی برسی ( اگه درک نکنی حقیقت رو، حتی نمیدونی واسه رسیدن به کدوم پله داری تلاش میکنی )
-- اینو از کسی شنیدم که برام با ارزش بود، اما ...