بینم که دو تن از دل و از خاک وطن روییدند ،
بینم من که هر دو ز یک نان و غذا بوییدند ،
بینم که هر دو از میان قحطی و جنگ و عذاب ،
در پی نور و پی آرامش جوییدند ،
دیدم که یکی جدی و با اخم و با رویی سرد ،
می ساخت ز تن دشمن این خاک همی خونین تن ،
دیدم که ندیدم به یک بار به تنش ،
رختی جز رخت نبرد و رختی از خویی نرم ،
دیگری دغدغه اش از پس این چندین سال ،
به سختی می گرفت از قد هر خوکی سر ،
دیدم که یکی با اجنبی و یکی با خاک وطن ،
کرده زانو بر زمین و سر خم و گوشی کر .
