بچه که بودم تو حیاط مدرسه راه میرفتم بچه ها همه دسته دسته نشسته بودن و من هیچ جا ،جایی نداشتم اما بالاخره با چند نفری تونستم هم صحبت بشم در حد کنجکاویشون نسبت به دستام که پر از لکه های سفید بودش توی زمینه ای سبزه ای پوستم و من کم کم به متن آماده کردم به همه بچه های که ازم میپرسن اینو بگم مثلا وقتی کسی پاک کن ازم میخواست یا میز جلویی برمیگشت باهام صحبت کنه و کنجکاو میشد این لکه ها چیه من سریعا مثل ربات توضیح میدادم این یه مشگل پوستی و اصلا واگیر نداره و حتی درد هم نداره اسمش ویتیلیگو و دلیلش استرس امتحانات .
خیلی زود یاد گرفته بودم که از لفظ بیماری استفاده نکنم چون برای بچه‌های ابتدایی این ترسناک بود و همینطور براشون جالب نبود بگم دلیلش ارثیه یا اینکه مشخص نیست باید یه چیز پوست کنده بهشون تحویل میدادم چون مغزشون تحمل ابهام نداشت و خیال پردازی میکردن و پیش آمده بود بهم حرفهای بزنن که خوشم نیاد بخاطر همین میگفتم بخاطر استرس و خلاصه خیلی هم زود متوجه شدم دوستی من با بچه ها فقط در حد کنجکاوی و دیگه ادامه نداره و خسته شده بودم از جواب دادن
کنجکاویشون و کنجکاویشون و
