خودم را در دشتی بی‌انتها می‌بینم؛ دست‌هایم را پشت کمرم گره کرده‌ام و آرام دور خودم می‌چرخم. به آسمان آبی و دشت بی‌کران خیره می‌شوم و پاهایم را روی زمین می‌کوبم؛ پاهایی که انگار قرار نیست روی این خاک محکم آرام بگیرند و گاهی بی‌اختیار لگدی به آن می‌زنند.
این وضعیت کلافه کننده است.
در این زمین نمی‌دانم به کدام سو بروم و با این همه وسعت چه کنم؛ بی‌مقصد، خالی از زخم، میان لحظه‌هایی بی‌وزن.
این دشت ممکن است مرا بکشد.
انگار بار سنگینی را زمین گذاشته‌ام و چاه عمیق درد و رنجی که سال‌ها زیر پایم بود، حالا پر شده است.
چاهی که یاد گرفته بودم دور ترک‌هایش برقصم و خیال می‌کردم هیچ‌وقت درونش نمی‌افتم.
اما حالا دیگر تمام شده است.
و من نام این سرگردانی را آزادی گذاشته‌ام...
حال اما...
آزادی‌ام را به چه چیزی تسلیم کنم؟
چه وزنی دوباره بر دوشش بگذارم؟
با چه چیزی آن را رام کنم؟
اصلاً آزادی به چه کاری می‌آید؟
همان آزادی که میان کتاب‌ها به جست‌وجویش می‌رفتیم و فریادش را در خیابان‌ها شنیده‌ایم، حالا اینجا ایستاده است؛ بی‌آنکه بدانم با آن چه باید کرد...
شاید باید به این آزادی بی‌جهت و بی‌شکل
صورت داد،
دست‌هایش را گشود،
گوشه‌ای نشاندش،
سیگاری میان لب‌هایش روشن کرد
و اجازه داد به سکوت این دشت بی‌انتها گوش بدهد؛
آن‌قدر که آرام‌آرام
تابِ این لحظه‌ها را پیدا کند
