از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون این مدت انقدر داغون بودم وصیت نامه نوشتم.منتظر بودم آماده باشم بعد بپرم.ولی خدایی نامردی نکردما برای همه جدا جدا نامه خداحافظی نوشتم،البته هنوز تموم نشدن ولی خب شاید اگر تموم بشن هنوز حالم خوب نشده باشه.خیلی غصه تو دلم هست انقدر که دیگه یادآوری اشکای عزیزام منصرفم نمیکرد از نوشتنشون.قبلا مینوشتم وسطش بغضم میترکید و نمیتونستم ولی الان هیچ حس خاصی نداشتم.بیشتر داشتم تو ذهنم خودمو آماده میکردم که بذار این بیاد،بذار اون بره و کلی برنامه دیگه.مثل مسافری که تصمیم خودشو گرفته و منتظر بلیطش بیاد.
حصاری که دورم بسته شده خودمم. دستای خودم انقدر به دور خودم پیچیده شده که داره خفه ام میکنه و نمیتونم هیچجوری این گره رو باز کنم.آرزوم این بود که تو این 25 سال زندگیم خندیدن رو یادم بدن.شاد بودن رو یاد بگیرم ولی تنها چیزی که نسیبم شد تلاش و سخت کوشی و راضی نگهداشتن خانواده بود. آرزوم شده بدون استرس بخندم،بدون دغدغه بدون ناراحتی...