سال گذشته سال عجیبی بود. سالی که یک دختر مُرد و پس از آن ایران شد دو دستهٔ متنفر از هم. مردم به شدیدترین لحن و روش ابراز تنفر میکردند از یکدیگر و فکر نمیکردند در مقابل چه کسانی ایستادهاند. راحت برچسب میزدند و راحتتر از نوشیدن آب مزدور و بیشرف و وطن فروش نثار هم میکردند. سه واژه که باید انسان را یادآور میشدند حالا طوری شده که زیر پرچمش غیرانسانیترین رفتارها شکل میگیرد. در این یک سال و اغلب آن چندماه ابتداییاش اشتباهات بسیاری رخ داد و جای خیلی چیزها جابجا شد. آنهایی که چیزی از آزادگی و حقوق زن نمیفهمیدند و در حرفهایشان مشهود بود، سردستههای زن زندگی آزادی شدند و آنور هم مدافعان حقیقی حقوق عامه درگیر دوقطبی شده و حقوق ابتدایی مردم (چه موافق و چه مخالفشان) را نادیده گرفتند. مسأله اصلا پیچیده نیست، حداقل بعد از این یکسال دیگر پیچیده نیست. مردمی ادعای سه شعار را داشتند و بعد از یکسال متوجه میشویم که آنچه میگفتند نبودند. در سویِ نهادهای مذهبی و حکومتی هم خلأهای قانونی، اخلاقی، سیاستورزی و جامعه شناختی واضح شد ولی بعد از این یکسال کسی برای رفوی این پارگیها اقدام نکرده است. میدانم گفتگو و تبیین یک جهاد است و سخت و صعب، اما بیایید قبول کنیم هیچکدام از دو سر طیف ایران برای گفتگو قدم موثری برنداشتند، زیرا هرکدام از طرفین برای شروع گفتگو باید از یکسری تعصبات خودشان دست بردارند. اکتفا به طعنههای فضای مجازی نه منجر به انقلابی خواهد شد و نه اصلاحی در امور اقتصاد و فرهنگ و همبستگی مردم و شور انتخاباتی ایجاد میکند. کاش باور کنیم دشمن نیستیم.
