درباره بیکاری، حرفهای زیادی دارم.
تو جوامعی که تنها زمانی ارزشمندی که پول و کار داشته باشی،
در واقع معنیش اینه که اصلاً ارزشمند نیستی.
حتی وقتی پول داری، وقتی شاغلی، وقتی سود میسازی...
باز هم اون حس ارزشمندی رو نداری،
چون اون حسو از بیرون گرفتی، نه از خودت.
چون اون حس، از داشتن میاد، نه بودن.
و حسهایی که از داشتن میان، فیکن، موقتیان، و هیچوقت سیرت نمیکنن.
بدرد نخورن چون هر لحظه ممکنه از دست برن—
و با رفتنشون، تو هم دوباره احساس بیارزشی میکنی.
اما تو جوامعی که بودنِ آدمها ستودنیه،
چه شاغل باشی چه بیکار،
چه پول داشته باشی چه نه،
ارزشمندی.
کسی ازت نمیپرسه: شغلت چیه؟ پولت از کجاست؟
دوستت دارن برای "بودنت"، نه برای کارکرد و سودآوریات.
تو این جوامع،
یه آدم بیکار، آدم بیارزش و طردشدهای نیست.
تو جمعها صداش شنیده میشه.
اگه دوتا شاغل کنار هم باشن، شروع نمیکنن راجع به شغلشون حرف بزنن تا یکی دیگه رو ساکت کنن یا به رخش بکشن.
چون ارزشمند بودن به شغل ربط نداره.
سرکار رفتن اونجا یه فعالیته،
نه ابزار برتریطلبی.
نه متر ارزش آدمها.
و جالبتر اینکه،
حتی اونایی که توی این جوامع مریض شاغلن هم قربانیان.
چطوری؟
با تن دادن به هرکاری و هر حقوقی،
با تحمل تحقیر و اضافهکاریهای مفت،
فقط برای اینکه «یه شغلی دارن» و "بیارزش" نشون داده نشن.
در حالی که خیلی وقت پیش،
خودشونم تو همون سیستم بیارزشی گم شدن...
فقط هنوز باور نکردن.
