

کفر، بنایش به چهار اُستُن است
نحس و نگونپایه و دوزخبُن است
حیرت و سرگشتگی از وهمِ فکر
بحث و جدل، جای سکونت به ذکر
دور شدن از ره حق، انحراف
دشمنی حق به گزاف و به لاف
آنکه رود در پی اوهام خویش
دور شد از حق، چه پس آید چه پیش
آنکه جدلهاش ز نادانی است
کوری او را نه پایانی است
آنکه شود منحرف و حَقبِهِل
خوب، بد آید و بدش زیبِ دل
چون که ترازوش به کُل باطل است
مستِ گنه گشت و همی غافل است
آنکه شود دشمن حق و جسور
راه فراخش بشود تنگ و کور
کار بر او سخت شود آن به آن
و به رهاییش مشو خوشگمان
پایهی شک نیز چهار آمده است
آنکه شکش را بزداید، برَست
بحث و جدلهای بدون هدف
ترس که چیزی رودش هم ز کف
در نوسان بین بدیها و خیر
منفعل از حادثه، بی سعی و سِیر
آنکه بخاید به جدل، پوچ، پوز
شام سیاهش نشود طی به روز
آنکه بترسد ز حوادث به جان
ترس عقب راند ورا بیگمان
آنکه دودِل مانَد در نیک و بد
زیر سُمِ دیو بگردد لگد
آنکه به دنیا بوَد او منفعل
در دو جهان رو سیه است و خجل
سرودهی محمد امین امیدی در 11 بهمن 1404. برگرفته از نیمهی دوم حکمت 31 نهجالبلاغه.