ایمان

ایمان به چهار پایه بر پاست

زایَد عملی که سوی حق خاست

صبری به نکویی و فراگیر

باور و یقین به رب و تدبیر

ایمان به عدالت خدایی

دل را دهد آن ز غم رهایی

کوشش و جهاد بهر یزدان

تبدیل کند جهان گلستان

هر یک یک این چهار پایه

دارد ز درون چهار لایه

شوقی به خدا و رحمت او

ترس از گنه و عدالت او

زهدی که بری است از تظاهر

آگاه ز مرگِ هر سبب بُر

این‌ها همه شاخه‌های صبر است

محروم از آن عَنود و گَبر است

آنکس که ز شوقِ باغِ رضوان

باشد دلِ او ز نور، جنبان

شهوت به درون او شود سست

زان صبر که در دلش همی رُست

آنکس که ز دوزخش بترسد

بیراهه‌ی هر گنه کند سَد

آنکس که به زهد شد دل‌آرای

سختی جهان نبنددش نای

زان خیر که رفت از کفِ اوی

او نیست غمین از آن به هر روی

زان خیر که آیدش گهی دست

هرگز نشود سَرَش از آن مست

زانجا که نشد ز مرگ، غافل

نیکی بکند سریع و عاجل

از بهر یقین، چهار منزل

باشد که از آن مگرد غافل

دیدن به فراستی ز باطن

چون نور به قلبِ پاکِ مؤمن

تأویل دقیق و حق ز حکمت

پندی که شود قرین عبرت

آگاهی دل ز سنتِ حق

کز اولِ خلق گشته مطلق

آنکس که به زیرکی نظر کرد

حکمت نشود ز قلب او طرد

حکمت چو به قلبِ خود بیان کرد

عبرت ز همان حِکَم عیان کرد

عبرت چو عیان به قلب او شد

از سنت حق دلش رفو شد

گویی که زیَد به طولِ دوران

از اول و بیخ تا به پایان

حالا بکنم تو را حکایت

از جمله‌ی شاخه‌ی عدالت

آنکس که به فهمِ خود دقیق است

دانش ز عدالتش عمیق است

آنکس که عمیق شد به دانش

حُکمش بشکفت رو به تابش

از آب حیات‌بخش احکام

نوشید و گرفت زان حِکَم جام

صبرش ز حِکَم بگشت محکم

از بیش برَست و نیز از کم

او زیست نکو به جمع مردم

نوشید شرابِ عشق از خُم

حالا به جهاد در رسیدیم

از باغ بهشت خوشه چینیم

آنکس که به نیکوی فرا خواند

دلگرمی مؤمنان بدو ماند

آنکس که ز فعل بَد حذر داد

بینی خسان بداد بر باد

آنکس که به جنگ استوار است

زین کارِ ستوده رستگار است

آنکس که به فاسقان غضب کرد

وز انده دین گرفت و تب کرد

ایزد دهدش جزای پُر سود

تا آنکه شود ز داده خشنود

سروده‌ی محمد امین امیدی در 10 بهمن 1404. برگرفته از نیمه‌ی اول حکمت 31 نهج‌البلاغه.