وسط کارای اسباب کشی دخترمو آوردم باشگاه دیدم مربیم نیست از استادمون خواهش کردم من کار نکنم برم اسباب کشی دارم نذاشت 😫
الان دارم دوچرخه میرم نمی گم ناراحتم ولی استرس دارم.
ولی حدا خدارو خیلیییی شکر می کنم اونقدری سلامتم می تونم دوچرخه برم.
روزگاری بود مریم آرزوی نشستن داشت. اونقدری زانوم درد می کرد نشستن راه رفتن وایستادن و حتی خواب هم برای شکنجه بود.
خدایا شکرت قلبا شکرت کمکم کن خودمو بکشم بالا 🥰
