
هر انسانی، در این سفرِ پر زرق و برق،
یک تنهاییِ پنهان دارد.
همه فکر میکنند ما با آدمهای اطرافمان زندگی میکنیم.
اما حقیقت این است...
ما با «نبودِ» یک نفر، زندگی میکنیم.
کسی که در هر جمعی، جای او خالی است.
کسی که وقتی در شادی های زندگیت غیبت او یک بغض سنگین و تلخ است......
«هر آدمی، توی زندگیش یه نفری رو داره....
که نداره».
او، همان کسی است که در میانهی تمامِ خندهها،
یک سکوتِ بزرگ میسازد.
کسی که وقتی از «ما» حرف میزنیم، یک «من» کم داریم و
دستانمان در هوای یک نفر تنها میماند.
او در لیستِ حاضرانِ زندگیمان نیست...
اما در لیستِ نیازهایِ قلبمان،
چرا.....
کاش میشد او بود و هیچی از خدا نمیخواستم...
ما با خاطرهای زندگی میکنیم که جسم ندارد؛
اما روح لطیفی دارد..
که دیده نمیشود، اما تمامِ وجودمان را میدرد.
ما با حفرهای زندگی میکنیم که...
هر چه در آن بریزیم، پر نمیشود.
عجیب است...
که تمامِ عمر، برای پر کردنِ جای خالیِ کسی میدویم،
که میدانیم...
زندگی بدون اون معنی ندارد
✍️... #محمد_کورد (طهماسبی)
کانال تلگرام
@Mohamadkur_rahro