زندگیِ من، پیش از تو، یک متنِ یکدست و بیروح بود؛ جملهای طولانی، خشک و بیمایه که انگار هیچ معنایی در خود نداشت. اما تو آمدی و با خود، تمامِ قواعدِ نگارشیِ قلبم را از یاد بردی.

یادم هست، تو اولین ویرگولِ زندگیام بودی؛ اون اوایل قشنگ ترین ویروگل دنیای یک مرد بودی
زیباترین مکث زندگیم بودی بعد مدتها احساس کردم که...
از آن ویرگولهایی که برای یک مکث و ادامه دادن به زندگی نیستی....
آره....
تو ویرگولی بودی که میانِ «بودن» و «نبودن» قرارم دادی مکثی که طولانیتر از حدِ تصور شد، مکثی که راهِ بازگشت را بست و من، در میانهیِ آن نفسِ حبسشده، گم شدم. تو همان لحظهیِ درنگِ دردناکی بودی که تمامِ مسیرِ پیشِ رویم را با تردید، تاریک کردی و دامه زندگی سپردی به نقطه چین ها....
بعد، زندگیمان شد یک ردیفِ بیپایان از نقطه چینها. روزهایی که دیگر حرفی برای گفتن نمانده بود، اما سکوتمان سنگینتر از هر کلامی بود. ما در آن نقطه چینها، در آن فضاهایِ خالیِ میانِ «شایدها»و«اما» و «اگرها»، تدریجاً از هم گسیختیم.
هر نقطه چین، یک ذره از وجودِ ما بود که به درونِ تاریکیِ ناگفتهها سقوط میکرد. ما هرگز به یک جملهیِ تمام و کمال نرسیدیم؛ ما فقط یاد گرفتیم چطور در میانِ سکوتهایِ پُر از معنا، با کمال بی تفاوتی بگذریم....... ـ
حالا، هر بار که در تاریکیِ شب به یادت میافتم، تنها چیزی که در ذهنم طنینانداز میشود، صدایِ برخوردِ تندِ علامتِ سوال است. سوالهایی که مثلِ خنجری بر پیکرِ خاطراتم فرود میآیند: چرا؟ چگونه؟ چطور توانستی؟ این سوالها، دیگر جستوجوگرِ حقیقت نیستند؛ آنها زخمهایی هستند که هر شب باز میشوند تا از بیتفاوتیِ تو بگویند. آنها تکرار میشوند، دایرهوار، مثلِ یک چرخهیِ بیپایان از حسرت.
و اما آن علامتِ تعجب... آه، چقدر تلخ است این شگفتی! تعجب از اینکه چطور میتوان با تمامِ این عشق، به این اوجِ بیرحمی رسید! تعجب از اینکه چطور یک انسان میتواند همزمان، تمامِ معنایِ جهان باشد و در یک لحظه، تمامِ معنا را با خود ببرد! علامتِ تعجبِ زندگیِ من، دیگر نشانه شگفتی نیست؛ نشانه هیبتِ این ویرانیِ غیرقابلباور است.
در نهایت، منو به یک نقطه رساندی اما نه نقطهای که پایانِ یک داستانِ زیبا باشد؛ بلکه نقطهای که بر رویِ گورِ خاطراتمان گذاشته شده .
یادمه آخرین روز ها بازهم مکث کردم به حرمت زیبای همان ویرگول
روز اول اما تو بی رحمانه با تمام وجودت آخرین نقطه سیاه را روی
تمام احساسات من گذاشتی
نقطهای سیاه، سنگین و بیرحم که تمامِ آن ویرگولها، نقطه چینها و سوالها را در خود بلعیده است.
ما تمام شدیم؛ بدونِ هیچِ مزیتی، بدونِ هیچِ معنایی. فقط یک متنِ ناقص که در انتهایِ آن، تنها یک نقطهیِ سیاه باقی مانده است که میگوید: «دیگر هیچ چیز ادامه ندارد.»
اولین ویرگول زندگی من هنوز هم دوستت دارم اما.........
•
✍️.. محمد طهماسبی (کورد)