
««آدمه دیگه...
یهو دلش میگیره.
بدون اینکه خودش هم بدونه چرا!»»
بدون اینکه خط و خبری رسیده باشه،
بدون اینکه آزارش به کسی
رسیده باشه
شاید....
شاید کسی دلش رو شکسته باشه.
ولی هنوز دوسش داره...
اصلاً انگار یهو وسط آسمونِ صافِ دلش، یه تیکه ابر سیاه پیدا میشه و تمامِ وجودش رو بارونی میکنه.
دیدی بعضیوقتها رو؟
وسط یه جمعِ شلوغ نشستی؛ همه میگن، میخندن، صدای قهقههها گوش فلوتزن شب رو کر میکنه.
تو هم داری میخندیها... پابه پای همه لبخند میزنی، شوخی میکنی.
اما یهو... وسط همون خندهها، یه چیزی درونِت خاموش میشه.
ساکت میشی.
صداها کمکم برات مبهم میشن، انگار دارن از تهِ یه چاهِ عمیق میان.
چشمت خیره میشه به یه نقطه ناهموار روی دیوار، به حبابهای روی چای، یا به شعله لرزان یه شمع...
و میری تو فکر.
پرتاب میشی به یه دنیای دیگه. به جایی که هیچکس جز خودت اونجا نیست.
به قول معروف، دورش شلوغه ولی تنهای تنهاست...
این غریبترین نوعِ تنهاییه.
تنهایی در ازدحام.
اینکه دورت پر از آدم باشه، گوشیت مدام زنگ بخوره، پیام پشت پیام بیاد، اما توی دلت، توی اون بخشِ تاریک و دستنخورده وجودت، هیچکس رو نداشته باشی که بتونی بهش بگی: «ببین... من اصلاً خوب نیستم!»
چون دورت شلوغه، همه توقع دارن همون آدمِ شاد و سرزندهی همیشگی باشی.
کسی حوصله نداره بگرده زیرِ آوارهای اون لبخندهای ساختگی، تا ببینه چی داره تو رو از درون میخوره.
آدمه دیگه...
کم میاره.
روحِ آدم مگه چقدر ظرفیت داره برای تظاهر؟
یه جاهایی، خستگیِ تمامِ روزهایی که به اجبار قوی بودی، یهو آوار میشه روی سرت.
اونجاست که دلت میگیره.
اونجاست که حتی خودت هم دلیلِ اشکهای بیصدا و یهوییت رو نمیدونی.
فقط میدونی که دلت، هوای کسی کرده...
هوای کسی که بغلت کنه و نگه «چرا؟»، فقط بذاره با خیال راحت وسطِ تنهاییِ شلوغت، کمی آروم بگیری...
کاش بدونی من....
من اصلاً حال دلم خوب نیست!
من هنوزم هم نتونستم بیخیالت بشم...!
✍️.. #محمد_کورد
۱۴۰۵-۰۶-۰۱
@Mohamadkurd_rahro