سلام به همهی دوستان عزیزم.
*همین اول و برای جلوگیری از اتلاف وقتتون بگم که این نوشته بار آموزشی خاصی نداره و بعیده بهجز کنکوریها، برای افراد دیگه جالب باشه؛ فقط اواخرش لینک یه عکس و یه آهنگ رو گذاشتم که فکر کنم اونا ارزش وقت گذاشتن داشته باشن.
کنکور 99 خیلی سرطان بود! خیلی زیاد...
هرچقدر بگم کم گفتم...
از همزمان شدنش با کرونا بگیرین تا کیفیت پایین کلاسهای آنلاین دوران جمعبندی...
از تعویق بیمنطق تاریخش بگیرین تا اخبار ضد و نقیضی که هر روزِ خدا ازش میشنیدیم و اون دو ضربه نهایی که در فاصله 24 ساعت بهمون زدن...
و ضربه نهاییِ پس از ضربه نهایی، سطح غیرمنطقی سوالات بود!

مباحث آخر کتابای دوازدهم رو حذف کردن، همون مباحثی که من و خیلیهای دیگه، اکثرشون رو جلوجلو خونده بودیم...
هر روز با اعصابمون بازی میکردن... یکی از اساتید میگفت: «کنکور به هیچ وجه عقب نمیوفته» ولی فرداش یکی دیگه میومد و میگفت: «غلط کردن! باید عقب بیوفته! به زودی تصمیم میگیریم».
بعد از اینکه سه ماه این روند ادامه داشت، یه شب که فقط 9 روز به کنکور مونده بود (یعنی مهمترین دوران برای یک کنکوری) یهویی گفتن: «عقب افتاد»!
ولی فردا شب گفتن: «نوچ! عقب نمیندازیم».
زیبا نیست؟ یعنی به فاصله 24 ساعت، دوبار کل دنیا دور سرم چرخید... از بعد از اون روز، درصدهام توی کنکورهای آزمایشی به شکل میانگین 25 تا 30 درصد افت کرد... سرعت فکر کردنم کم شده بود؛ اصلا انگار یه پارچه سیاه کشیده بودن روی حافظهام. در حدی که سر جلسه کنکور، نمیتونستم 4 رو در 7 ضرب کنم! (این یه مثال کاملا عینی و واقعی از وضعیتم بود).
خلاصه که یادمه خیلی روزا به خاطر سختیهای کنکور و مسائلی دیگه، اصلا حال خوبی نداشتم. اون موقعها فقط صحبت کردن با بعضی دوستای خوب ویرگولیم بود که باعث میشد روحیهام حفظ بشه و به چنین حالتی دچار نشم (گرچه خیلی از کنکوریها این مدلی شدن):
جا داره همینجا و از ته دل، از تمام دوستای خوبم که توی این مدت بهم کمک کردن، کلی تشکر کنم... دمتون گرم? میتونم بگم تنها اتفاق مثبتی که در یک سال و دو ماه اخیر برام افتاد، همین آشنایی با ویرگول و بچههای ویرگول بود... مرسی که هستین :)
حالا جدا از تمام این بدبختیامون، کنکوریهای 1400 ویرگول هم هی روی مخ ما میرفتن و حتی پاشون رو از نمک به زخم پاشیدن فراتر گذاشتن و عملا روی بدن سراسر زخم ما کنکوریهای 99، سولفوریک اسید میپاشیدن? اینم نمونهش:

**البته ما هم در روز اوج رد دادنمون (همون روزی که گفتن کنکور به تعویق افتاده) از خجالتشون در اومدیم?:

اما واقعا دست علیمو درد نکنه بابت پست خوبی که روز قبل کنکور نوشت و باعث شد کلی حال کنیم:
راستی احوال پرسی یادم رفت!
حالتون چطوره؟
و اگر هم حال من رو میپرسین، بذارین اینطوری جواب بدم:
از اول تیرماه تا ساعت 12:40 ظهر دیروز (31 مرداد)، جوابم این بود:

و همچنین در راس ساعت 12:40 که از محل امتحان اومدیم بیرون، من و دوستام به احوال پرسی، اینطوری جواب میدادیم:

ولی الان که این نوشته رو مینویسم، حس خوب رهایی و آزادی رو در تک تک سلولهای بدنم احساس میکنم و اینطوری جواب میدم:

ولی حالا که آزاد شدیم، وقتشه به کوری چشم کنکور، شاد باشیم!
حتی اگه مثل من آزمون رو خوب ندادین؛ باز هم دلیل نمیشه که این فرصت خوب برای خوشحال بودن رو از دست بدین... دیگه با خودم کنار اومدم که سال بعد هم مهمون سازمان سنجش هستم و کاریش نمیشه کرد... اما برای پاک شدن اخم از چهرهام فقط کافیه کسی یادم بندازه که کنکور 99 تموم شده:

میگم بیاین به جبران این همه وقت که نتونستیم درست و حسابی زندگی کنیم و به انگلهایی بیمصرف و کنکوری تبدیل شده بودیم، یه انتقام مشتی از زندگی بگیریم و چندتایی کار مفید برای خودمون انجام بدیم :)
اول از نقشههایی که خودم برای گذروندن این دوره تعطیلات تابستانی-پاییزی چیدم براتون بگم:
میخواستم به عنوان اولین کار بعد از کنکور، کتب درسی و کمک درسیم رو معدوم کنم و انتقام سختی ازشون بگیرم? ولی یهو یکی داخل مغزم بهم گفت: «هوی ممد! یاد اون شاهکاری بیوفت که سرجلسه خلق کردی!» (البته جمله طور دیگهای ادا شد و مجبور شدم اینجا سانسورش کنم :) )
خلاصه که دیدم اون صداهه راست میگه و این اجسام نفرین شده رو نگه داشتم برای روزمبادایی که نزدیکه! قراره چند ماه دیگه لازمم بشن :))
خب خودم برای این دورهی تابستونیِ پاییزیِ یک و نیم ماهه (!) چندتایی برنامه ریختم... حالا باید دید که چقدرش رو میتونم اجرا کنم.
*به خاطر کرونا که سفر منتفیه :( ولی احتمالا توی روزای خلوت، چندباری برم کوه عظیمیه کرج.
قبلا یه عکس پانورامای با کیفیت از بالای قلهی اولش گرفتم؛ خیلی قشنگه... انگار کرج زیر پاتونه! کامل زوم کنین و از شهرمون لذت ببرین (حجمش 5 مگ شد، وقتی باز کردین، چند لحظه صبر کنین تا کامل دانلود شه):
**برای دیدن عکس اصلی بالای قله، اینجا کلیک کنین**

غیر از کوهنوردی:
*میخوام کلی فیلم خوب که از قبل بهم معرفی شده ببینم... (هفتهای 4 فیلم)
*چندتایی کتاب علمی و غیرعلمی کنار گذاشتم که بخونم...
*ورزش هم فراموش نمیشه!
*گیتار کلاسیک هم خریدم و میخوام شروع کنم به تمرین خودآموز. نوازندگی رو خیلی دوست دارم...
*برای یادگیری مقدماتی premiere و html - CSS - Excel - Adobe audition, photoshop برنامه ریختم.
*درضمن میخوایم با مهسا خانم، در آیـــــنـــــدهی دووورر، پادکست سینمایی بسازیم! در این زمینه هم باید کلی تحقیق و تست کنیم؛ پادکست گوش بدیم و ایده بدیم تا بعدها اجراش کنیم. اگر هم ایدهای یا پیشنهادی برای ساختن پادکست سینمایی دارین، حتما بهمون بگین.
*همچنین نهایت تلاشم رو میکنم که هفتهای دو پست توی ویرگول منتشر کنم :)
یه نکته مهم: اکسپلورر اینستاگرام و شوهای تلوزیونی رو کلا تحریم کردم و توی لیست ممنوعه گذاشتم! :)) آخه به شکلی بیرحمانه وقت آدم رو میسوزونن! برای مدت حضورم توی هر شبکه اجتماعی و پیامرسان، یه مدت معینی تعیین کردم که امیدوارم بتونم بهش پایبند بمونم.
اینا رو هم نوشتم تا بلکه در عمل کردن به برنامهام جدیتر بشم :)
خیلی مشتاقم برنامه شما رو برای نحوهی گذروندن این دوران بدونم...
پس حتما از برنامههایی که دارین، توی کامنتها بنویسین تا من و بقیه دوستان، ازشون برای خودمون، ایده بگیریم.
**این پست رو بیشتر به عشق خوندن کامنتهاتون در این مورد نوشتم؛ پس خواهشا یادتون نره :)
اصلا هرکس نگه، معلومه میخواد تعطیلاتش رو به این شکل بگذرونه?:

حالا که تا اینجا اومدین، این آهنگ بیکلام شنیدنی رو هم گوش کنین تا شادروان بشین (آهنگ Sail alone از Iday):
پ.ن1: فیلم «به نام پدر» (In the name of the father) -که ویدئوی اول نوشته رو از اون برداشتم- فیلم خوبیه. بازی استاد دِی-لوییس توی این فیلم حرف نداره... داستانش هم کاملا واقعی و شوکه کننده هست؛ البته در زمینه فیلمنامه و کارگردانی اشکالاتی داره. ولی در مجموع دیدنش رو پیشنهاد میکنم.
پ.ن2: این نوشته رو با لحن محاورهای نوشتم تا حس خوبش بهتر منتقل شه. اگر بهنظرتون مناسب نبود، به بزرگی خودتون ببخشید.
پ.ن3: مرسی از علی عزیز که اجازه داد توی این پست، کمی باهاش شوخی کنیم :)
پ.ن4: این اولین باری هست که نوشتهای با حالت روزمرهنگاری مینویسم. خیلی دوست دارم بازخوردتون نسبت به این موضوع رو بدونم. دوست دارین در آینده چنین نوشتههایی بیشتر بنویسم؟