
می نویسم شاید بخاطر اینکه دیگه نمی تونم عمورو خوب به خاطر بیارم، جزئیات رو فراموش کردم و دیگه تو خواب هم نمی بینمش. ولی هرچقدر این زندگی سرم رو گرم میکنه و با کلی بالا و پایین حواسم رو پرت میکنه، امکان نداره که یلدا بیاد و یادش نیاد. نه روز تولدم و نه روز تولدش، تو هیچ کدوم از این روزا نبودنش اونقدری اذیت کننده نیست. ولی یلدا که میشه "نبودنش همه جا هست".
عمو قدرت زیادی تو خندوندن آدمای اطرافش داشت، فقط دوست داشتیم که برنامه های یلدارو طوری بچینیم که همگی خونه آبا جان باشیم، یعنی جایی که عمو هم حتما بود( ما ترک های زنجان به مادربزرگ میگیم آبا جان). هرسال عمو و عمه ها با همه ی خرت وپرتا و خوردنی های یلدایی راهی خونه آبا می شدیم .عمو خاطره های بامزه ای تعریف میکرد. از خاطرات خودش و خواهر برادراش میگفت و انگار رازهای بچگیشون رو واسه ما بچه ها رو میکرد. حتی سختی های بچگی و حسرت هاش رو هم جوری تعریف میکرد که از شدت خنده اشک چشمامون سرازیر می شد. عمو بسیار مهربون و بی اندازه دوست داشتنی بود و مسئول تقسیم کردن خوردنی های شب یلدا هم بود. چون به عدالت و انصافش شکی نبود. وقتی که شروع می کردیم به حافظ خوانی، حقیقتا هیچ لحظه ی عرفانی وجود نداشت، از بس که عمو با گفتن کلمات و جملات طنز همه ی هنر حضرت حافظ رو به باد میداد. هرچند که محبوب ترین قسمت شب یلدا برای ما حافظ خوانی با تفسیر عمو بود.
اما الان هفت ساله که دیگه بینمون نیست و زندگی بهمون یاد داد که با نبودنش و دلتنگیش زندگی کنیم.و شب یلدا فقط برای من خاطرات عمورو تداعی میکنه.هموزم عاشق شب یلدام، به خاطر همه ی خاطراتی که دارم و همه ی خنده های از ته دلی که داشتم. درواقع بی نظیرترین خاطراتم رو از شب یلدا و بودن در کنار عمو دارم. فکر میکنم آدم خوشبختی هستم که همچین فرد مهربونی تو زندگیم بوده. همیشه با خودم فکر میکنم که اگه عمو هیچ وقت تو زندگیم نبود چی میشد و سریع به خودم میگم اگه اینطوری بود حتی بدون اینکه خودت بدونی، زندگیت دچار یه نقصان بزرگ بوده.
فک کنم حجم دلتنگیم از تعداد دفعات تکرار کلمه عمو مشخص باشه ولی یلدا همیشه برای من یلدای دوست داشتنی میمونه حتی با دلتنگی عمو.
#یلدای دوست داشتنی