چند روز پیش بین من و همسرم مساله ای پیش امد که حق با ایشان بود اما شیوه مطالبه وی به نحوی بود که بیش از آنکه آن حق مد نظر آید شیوه مطالبه اش چشمگیر شد
از این اتفاق ناراحت بودم و مترصد فرصتی تا بحثش را پیش بکشم که چرا حق را به نحوی ادا می کنی که در جای خود قرار نگیرد و این فرصت را برای طرف مقابت ایجاد کند که به جای تسلیم شدن در برابر حق معطوف گردد به آن ادای نا به حق...
البته پذیرفت و همه ما به دنبال اصلاح هستیم خدا را شکر هر چند افتان و خیزان...
این ماجرا به خیر خاتمه یافت خدا را شکر اما بعد از گذشت مدتی با دوستی تماس گرفتم و با هم پیرامون مسائل بنیادین فلسفی بحثی تلفنی کردیم که دقیقا 93 دقیقه و چند ثانیه ای مکالمه مان به طول انجامید
او درباره مطالعات اخیرش می گفت و من هم صرفا با ادعا نظراتی که از ان مطالعات بیان می کرد با صراحت و جسارت رد می کردم...
تعداد ردیه های من که از حد گذشت اندکی برآشفت که برای چه غیر منصفانه به جای رد نظرات بیشتر به تمسخر و رد کلی می پردازی که شائبه هایی را ایجاد می کند: بی سوادی و بی انصافی
البته ایرادش خیلی ناوارد نبود خصوصا به شیوه بیان من...
اگر مطالبه حقی داریم شیوه مطالبه و بیان آن نیز باید حق باشد که در جای خود بنشیند و الا دین آن ادا نخواهد شد و با این شعار که خمینی شاهد باش ما اعتراض کردیم از ما رفع تکلیف نخواهد شد چرا که لزوما وظیفه ما اعتراض نیست بلکه بیش و پیش از آن اصلاح است...
این مساله ارتباط وثیقی با عدل و عدالت دارد و فهم آن نیازمند تامل بیشتر است
اگر توحید لب دین باشد عدالت مسیر رسیدن به آن است.
یا علی بعونک لا بعون غیرک