ویرگول
ورودثبت نام
Malihe Farsi
Malihe Farsiبرای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
Malihe Farsi
Malihe Farsi
خواندن ۸ دقیقه·۱۹ روز پیش

گنج حسن_ قسمت سوم

تند چرخیدم سمت حسن:

_ داداش، بالاخره تکلیف چیه؟ نقشه رو می گی یا نه؟

حسن چشم گرداند و اطراف را برانداز کرد. چند نفر از بچه ها نزدیک ما ایستاده بودند و پچ پچ کنان می خندیدند. با انگشت تیرک بسکتبال را نشان داد:

_ بریم اونطرف.

و خودش جلوتر راه افتاد و من بی حرف دنبالش رفتم.

حسن سرش پایین بود و توی جیب جلوی کیفش دنبال چیزی می گشت. سر آخر چیزی را که دنبالش بود پیدا کرد؛ چند تکه گچ که داخل دستمال کاغذی پیچیده بودشان. چهار زانو روی زمین نشست. من هم از حسن تقلید کردم و چهار زانو رو به رویش نشستم.

با گچ سفید یک مربع روی زمین کشید و وسطش نوشت: " ساختمان مدرسه". حواسم را شش دانگ جمع کردم و زل زدم به دستش. بعد یک دایره بزرگ دور مربع کشید و نوشت "حیاط اصلی". به من نگاه کرد. سری تکان دادم:

_ خب...

سرش را تکان داد و پشت مربع را هاشور زد. تا خواست چیزی بنویسد، گفتم:

_ حیاط پشتی

لبخندی زد:

_ آفرین

گچ سفید را کنار گذاشت و با گچ زرد دو تا آدمک

کشید:

_ اینا ماییم

فرز گچ سفید را برداشتم و کنار آدمک ها دو تا مستطیل کشیدم:

_ اینم کیف هامون.

حسن همانطور که به مستطیل نگاه می کرد، چند ثانیه بی حرکت ماند. بعد سرش را گرفت بالا و رو به آسمان نفس عمیقی کشید؛ انگار داشت صبرش را جمع می کرد. نفهمیدم چرا... شاید کیف را زیادی بزرگ کشیده بودم.

ادامه داد:

_ آفرین پسر... حالا گوش کن

حسن گفت و گفت؛ انگار از قبل برای چنین روزی تمرین کرده بود. با دقت گوش کردم؛ حتی پلک هم نزدم. به نظرم مو لای درز نقشه رفیقم نمی رفت. حساب همه چیز را کرده بود. نقشه مون شامل نفوذ به اتاق ابطهی، باز کردن در کمدش و فرار از صحنه جرم بود. فقط مانده بود یک چیز:

_ ما که کلید کمد ابطهی رو نداریم، حسن!

حسن خندید. از همان خنده های بعد از گل زدنش در مسابقه فوتبال. از خنده اش خنده ام گرفت:

_ چرا می خندی؟

_ در کمد ابطهی خرابه، علی. قفل نمی شه... از بابا صفر شنیدم، داشت غرغر می کرد.

از جا پریدم:

_ ایول پسر! پس حله، بزن بریم

نگاه حسن یک دفعه جدی شد. دستم را کشید:

_ نه علی، هنوز یه نکته مونده.

از حال رفتم و وارفته روی زمین نشستم:

_ دیگه چیه؟

_ ما نیاز به یه عملیات انحرافی داریم.

کنجکاو پرسیدم:

_ عملیات چی چی؟

_ عملیات انحرافی. باید ابطهی رو از اتاقش بکشیم بیرون، و گرنه چطوری بریم داخل؟

گفتم: " آهان، گرفتم" اما اصلا نفهمیده بودم منظورش چیه. فکر کنم حسن فهمید نگرفتم، چون شروع کرد توضیح دادن:

_ باید یه دعوای سوری راه بندازیم. ابطهی فقط این جوری از اتاقش می زنه بیرون. دعوا باید اون قدری طول بکشه که من فرصت کنم برم تو اتاقش و توپم رو از کمد بردارم.

دهانم باز مانده بود:

_ عجب نقشه ای پسر، دمت گرم.

دور و برم را گشتم:

_ به کی بگیم بره دعوا؟ با کی دعوا کنه، حسن؟

داشتم اطراف را دنبال آدم مناسب دید می زدم که حسن دستش را روی شانه ام گذاشت:

_ علی... داداشم... این مسئولیت سنگینیه. می فهمم اگه نخوای قبول کنی.

آب دهانم را قورت دادم:

_ من برم دعوا؟!

حسن سرش را آرام تکان داد و مستقیم چشم دوخت به من.

دل و روده ام چنگ می زد. دعوا راه انداختن جرمش حتی از دیر آمدن به مدرسه هم سنگین تر بود. تازه باید دعوا را کش هم می دادم. سرم را چرخاندم و به بچه ها نگاه کردم. در دلم گفتم: " این نمیشه، زیادی گنده س... همون اول کار قورتم می ده."

چرخیدم سمت چپ: " اینا اکیپن؛ اولی رو بزنم سه تای دیگه می ریزن سرم... نه اینم نمی شه." مانده بودم چکار کنم. صدای حسن دلخور آمد:

_ باشه علی... حق داری. من یه فکر دیگه می کنم

تا خواستم نفس راحتی بکشم؛ یاد چهره حاج عباس افتادم، پدر حسن. یه تسبیح عقیق داشت که همیشه دستش بود. هر وقت من و حسن را با هم می دید، لبخند می زد:

_ حال رفقای جاویدان چطوره؟

فکر کردم: " من چه رفیقیم اگه الان پشت حسن رو خالی کنم؟"

معطل نکردم. چشمم را بستم و شیرچه زدم سمت اکیپی که گوشه چپ حیاط جمع بودند. فریادم بلند شد:

_ خدااااا... خومو سپردم به تو!

با سر رفتم تو شکم اولین کسی که دم دستم بود.

چند ثانیه طول کشید تا اکیپ چهارنفره بفهمند چه خبره و از شوک بیرون بیایند:

_ چته روانی؟!

_ هووووی!

_ افسار پاره کردی بابایی؟!

با بند بند وجودم کتک می زدم و هم زمان مشت و لگد می خوردم. باید موفق می شدم؛ حسن روی من حساب کرده بود. کشیده محکمی زیر گوش یکی زدم. یک لگد حواله کمرم شد. حسن تا الان رسیده حیاط پشتی. مچ دست یکی شان را گاز گرفتم. حتما پنجره اتاق ابطهی رو پیدا کرده. یک کیف خورد توی سرم و مشتی زیر چشمم نشست. فقط پنجره اتاق ابطهی میله آهنی نداره...خدا رو شکر ابطهی گرماییه و پنجره اتاقش همیشه باز. ضربه دیگری خوردم. از ابطهی چرا خبری نیست؟ تا الان باید خودش را به معرکه می رساند. دیگر توان کتک کاری نداشتم؛ لگدهایی که می انداختم از سر غیرت بود، تا نقشه مان شکست نخورد. یعنی به اندازه کافی سر و صدا راه ننداخته ام؟ نامردا بدجور گیرم انداخته بودند. نفهمیدم چطوری خفتم کردند؛ دو نفرشان از پشت دست هایم را گرفتند و آن دوتای دیگر مشت هایشان را گرم می کردند.

فکر کردم:" پس این ابطهی کجاست؟". زورکی لبخندی زدم:

_ بابا رفقا کوتاه بیاید... ما همکلاسیم، شوخی سرتون نمی شه؟

یکی شان مچش را جلو آورد؛ رد دندان هایم روی مچ دستش مانده بود. به خودم گفتم:" عجب گازی گرفتی پسر... دمت گرم". سرم فریاد زد:

_ تو به این می گی شوخی بابایی؟!... پس بزار منم یه کم باهات شوخی کنم.

مشتش را جلوی صورتم گرفت. کارم تمام بود؛ با یک ضربه پخش زمین می شدم. خودم را برای یک کتک مفصل آماده کرده بودم که ابطهی را از دور دیدم. باورم نمی شد روزی از دیدن ابطهی این قدر خوشحال شوم.

از همان فاصله سرمان نعره زد:

_ شماها اونجا چه غلطی می کنید؟

مشتی که می رفت زیر چشمم بنشیند، در هوا خشک شد. وحشت را در چهره هر چهار نفر دیدم. تنها آدم خوشحال آن جمع من بودم. ابطهی به ما رسید و پس گردنی محکمی حواله یکی از آن چهار نفر کرد:

_ بابایی رو ول کنید، احمق ها... مگه اینجا چاله میدونه اینطوری افتادید به جون هم؟

_ آقا اول این شروع کرد، ما کاری بهش نداشتیم.

راست می گه، راست می گه آن سه تای دیگر بلند شد.

خون جلوی چشم ابطهی را گرفته بود. نظم مدرسه اش را فرستاده بودیم هوا. رگ شقیقه اش باد کرده بود و این اصلا نشانه خوبی نبود. خرناس کشید و گفت:

_ ساکت شید... کور نبودم که... از اتاقم شیرین کاریتون رو می دیدم.

به خودم افتخار کردم. مار را از لانه اش بیرون کشیده بودم. در دلم گفتم: " حسن تا الان از پنجره کشیده بالا".

اما نه...

چیزی در نگاه ابطهی اذیتم می کرد. فقط درست نمی دانستم چه. به نظرم ادا و اطوارش بیشتر ساختگی بود. انگار وانمود می کرد به خون مان تشنه است. شاید هم من خیالاتی شده بودم. به خودم نهیب زدم: " چرند نگو پسر".

ابطهی پوزخندزنان وراندازم کرد:

_ خب بابایی لنگه ت کجاست؟

حس کردم زانوهایم جاخالی دادند و نزدیک بود که بیفتم زمین. به ابطهی زل زدم. مغزم مثل ساعت تند تند کار می کرد: " چرا پوزخند می زنه؟ ابطهی این جور مواقع به هیولا تبدیل می شه، پس چرا الان آرومه؟ چرا داره سراغ حسن رو می گیره؟ چرا از حسن خبری نیست؟".

رمز بین مان سوت بلبلی بود که حسن استادانه می زد. دو تا سوت پشت سر هم یعنی توپ را برداشته... یعنی عملیات موفق شده.

هر چقدر گوش خواباندم، صدای سوت حسن نیامد.

قلبم ته گلویم می زد.

ابطهی به آن چهار نفر اشاره کرد:

_ شما برید...

دستش را پشت شانه هایم گذاشت:

_ من و بابایی با هم کار داریم...

شرارت از سر و کولش می بارید. صدایی ناباورانه گفت:

_ یعنی ما بریم آقا؟

ابطهی که سرش را پایین آورد، مطمئن شدم خبری است.

همین که آن چهار نفر دور شدند، ابطهی لاله گوشم را گرفت و محکم پیچاند. با غیظ گفت:

_به من می گن ابطهی، آدم کردن شما برام کاری نداره

من را دنبال خودش کشاند. ناله ام بلند شد:

_ آخ... آخ... گوشم.

گوشم را بیشتر پیچاند:

_ درد داره؟ آره؟حالا مونده ببینی چه بلایی به سر جفتتون میارم.

یکراست داشت بر می گشت به اتاقش. باید مانع اش می شدم: " اگه حسن سوت نزده، پس هنوز تو اتاقه". دست دراز کردم و در آهنی ورودی ساختمان را سفت چسبیدم. ابطهی یک لحظه به عقب کشیده شد؛ انتظار نداشت مقاومت کنم:

_ نمی یام... ولم کن... کاری نکردم

پایم را پشت در قلاب کردم؛ مثل سیریش به در چسبیده بودم. باید حسن را نجات می دادم. داد زدم:

_ منو گرفته... گیر افتادم

صدای باز شدن در یکی از کلاس ها آمد. ساکت شدم و چشم گرداندم. ابطهی هم لحظه ای دست از کشمش برداشت و به پشت سرش نگاه کرد. معلم ادبیات با تعجب به ما چشم دوخته بود:

_ چه خبر شده، آقای ابطهی؟ این سر و صداها برای چیه؟

دانش آموزا از پشت سر معلم سرک می کشیدند. در کلاس های دیگر هم یکی یکی باز می شدند و معلم ها متعجب به راهرو می آمدند. کم کم احساس امنیت کردم. جلوی چشم این همه معلم، ابطهی به اجبار شمشیرش را قلاف کرد:

_ مشکلی نیست... مشکلی نیست... بابایی شلوغش کرده...

سعی کرد با لبخند ساختگی اش اوضاع را عادی نشان دهد:

_ لطفا همه برگردید سر کلاس هاتون؛ ما با هم این مشکل رو حل می کنیم.

به من نگاه کرد و با چشم و ابرو آخرین خط و نشانش را در سکوت برایم کشید.

سرآخر هر کس به کلاسش برگشت و در را پشت سرش بست. آخرین امیدم برای نجات هم نیست و نابود شد: " کاش حداقل حسن فرار کرده باشه".

کشان کشان به اتاق ابطهی رسیدیم. از وحشت گیر افتادن رفیقم گریه ام گرفت. ولی نه... با آن همه سر و صدای من، حسن حتما فهمیده لو رفتیم و فرار کرده است. دست ابطهی روی دستگیره در اتاقش بی حرکت ماند و با لبخندی شیطانی در چشم هایم زل زد. عرق سرد روی پیشانیم نشست. گریه ام به هق هق ضعیفی تبدیل شد. ابطهی دستگیره در را با قدرت پایین کشید

داستاننوستالژیماجراجوییمدرسهرفاقت
۰
۰
Malihe Farsi
Malihe Farsi
برای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید