حسن سعی کرد لباسش را از چنگم آزاد کند و چند ضربه ریز حواله ام کرد. پایم روی چیز نرمی لیز خورد و پشت بندش صدای فیش بلندی آمد. گربه ای هراسان دوید. توپ از دست حسن افتاد و تا وسط حیاط قل خورد. یکهو همه سرها به سمت ما چرخید. شانه هایم افتاد و دستم لباس حسن را رها کرد. حسن آب دهانش را به زحمت قورت داد:
_ گیر ابطهی افتادیم علی.
پوزخند کج و کوله ابطحی را دیدم. زیر گوش حسن ناله کردم:
_ چی کار کنیم الان؟
حسن، عصبانی و بی آنکه لبهایش تکان بخورد، جواب داد:
_ چه بدونم، کور بودی؟ گربهه رو ندیدی؟
ابطهی میکروفن را روی سکو گذاشت، دستهایش را به هم مالید و با قدم های سنگین از پله ها پایین آمد. دست حسن را کشیدم:
_ داره میاد.
ابطهی خم شد و توپ را برداشت:
_ خب؛ خب، خب. اینجا چی داریم؟
توپ را در دست هایش چرخاند:
_ نظم مدرسه من رو به هم می زنید؟
هر چه قدر ابطهی نزدیکتر می شد، من و حسن هم بیشتر به آبخوری سنگی می چسبیدیم.
زیر چشمی دیدم مشت های حسن گره شد. نگاهش به گنج اش بود که در دستان ناظم جا به جا می شد. سکوت مدرسه کر کننده شده بود. صدای حسن سکوت را شکست:
_ آقا ما...
فریاد ابطهی نفس را دوباره در سینه ها حبس کرد. سرش را کمی پایین آورد و خیره در چشمان حسن گفت:
_ ساکت!...
انگشت اشاره اش تهدید آمیز بین من و حسن در رفت و آمد بود:
_ شما دو تا فکر کردید به هم زدن نظم مدرسه من خیلی با حاله؟
قطره ای عرق از کمرم پایین چکید. فقط یک معجزه می توانست ما را از دست ابطهی نجات دهد. شانس مان زد. معجزه، به شکل بابا صفر، از راه رسید:
_ آقای ابطهی... آقا... تلفن با شما کار داره.
ابطهی چشمش به ما بود اما مخاطبش بابا صفر:
_ کیه؟ چه کار داره.
نگاه بابا صفر بین ابطهی و ما سرگردان مانده بود:
_ اسمش رو نگفت آقا، فقط گفت کارش خیلی مهمه.
ابطهی لحظه ای مکث کرد، اما بالاخره تصمیمش را گرفت. کلیدی را از جیبش درآورد و با توپ حسن به بابا صفر داد:
_ بزارش تو کمد اتاقم؛ در کمد رو قفل کن و کلید رو بیار.
بعد با دستش طوری به ما اشاره کرد، انگار دو مگس مزاحم را دور می کند:
_ الان برید تو صف کلاستون؛ کارم باهاتون تموم نشده، بعدا به حساب جفتتون می رسم...زود!
حسن دنبالش دوید:
_ توپم چی...
سریع مچ دست حسن را چسبیدم. سری به علامت " نه" تکان دادم و حسن را به دنبال خودم کشاندم داخل صف کلاس.
ابطهی قبل از رفتن، سمت سکو برگشت و میکروفون را برداشت:
_ منتظر خواهشید؟ خب برید سر کلاساتون... نظم رو بهم نزنید.
با صف کلاس مان راه افتادیم.
کلاس ما انتهای راهرو طبقه اول بود. سر در کلاس بزرگ نوشته شده بود "دوم ب". حیاط پشتی مدرسه از پنجره های کلاس دیده می شد. سال گذشته ابطهی دستور داده بود جلوی پنجره ها میله های آهنی جوش بدهند. حالا بیشتر شبیه دریچه زندان بودند. رو به روی تخته سیاه گچی، سه ردیف شش تایی نیمکت چیده شده بود. من و حسن ردیف وسط می نشستیم. میز معلم کنج کلاس، نزدیک پنجره ها قرار داشت و نقشه ایران قاب شده روی دیوار رو به رو آویزان بود.
حسن پشت سرم وارد کلاس شد.
شانه ام را خم کردم و گذاشتم کوله از شانه ام سر بخورد پایین:
_ حالا توپ رو چکار کنیم؟
_ چی می گی؟ صدات نمی رسه...
کلاس غلغله بود و صدا به صدا نمی رسید. دوباره پرسیدم، این بار بلندتر:
_ توپ رو می گم... چطوری پسش بگیریم؟
حسن کوله اش را داخل جا میزی هل داد، مطمئن گفت:
_ نمی دونم ولی من بدون توپم خونه نمی رم.
چند مشت محکم به در کوبیدند و در کلاسمان با شدت باز شد. بی اختیار از جا پریدم. ابطهی، کبود از عصبانیت، به داخل هجوم آورد. نعره زد:
_ ساکت بی خاصیت ها...
همه یکهو ساکت شدند.
فقط در کلاس جرات کرد روی لولا تاب بخورد و اعتراض کنان جیر جیر خفیفی کند. ابطهی همان را هم تحمل نکرد. با لگدی در را سر جایش نشاند. شترق...
بعد فریادزنان ادامه داد:
_ با من لج می کنید؟ به عمد سر و صدا راه انداخته اید؟
دست هایش را پشت کمر قلاب کرد و جلوی نیمکت ها شروع کرد قدم زدن:
_ معلم عربی نیومده. کیف هاتون رو بر دارید برید بیرون.
انگشت اشاره اش را بالا گرفت؛ بوی تهدید می داد:
_ وای به حالتون اگه صدا از کسی در بیاد. مزاحم بقیه کلاس ها نشید.
فرشید، که پای تخته خشکش زده بود، تکانی خورد:
_ آقا اجازه؟ امروز امتحا...
ابطهی غران برگشت سمت فرشید:
_ تو اونجا چه غلطی می کنی کره خر؟ گمشو سر جات...
سعی کرد به فرشید که از کنارش دوید سمت نیمکت پس گردنی بزند، اما فرشید فرز جا خالی داد.
_ امتحان عربی امروزتون کنسله
قند در دلم آب شد. به حسن گفتم:
_ امتحان پر...
ابطهی جلوی در کلاس ایستاد و با دقت مراقب بود صدا بلند نشود. همه بی صدا از جلوی ابطهی رد می شدند. کیفم را برداشتم و آهسته از حسن پرسیدم.
_ نقشه ت چیه؟
حسن با چشم به ابطهی اشاره کرد؛ دستش را پشت کمرم گذاست و هولم داد:
_ برو...
از دست خودم کلافه شدم. با یک بی احتیاطی احمقانه داشتم جلوی ابطهی بند را به آب می دادم. موقع رد شدن از کنارش زیر چشمی نگاهش کردم. حواسش به من نبود؛ چشمش روی حسن قفل شده بود. باز همان حس آشنا به سراغم آمد. حس اینکه ابطهی با یک جور تنفر خاص به حسن نگاه می کند.
بیشتر از این طاقت نداشتم؛ همین که از تیررس ابطهی دور شدیم، تند چرخیدم سمت حسن:
_ داداش، بالاخره تکلیف چیه؟ نقشه رو می گی یا نه؟
ادامه دارد...
