
ابطهی دستگیره در را با قدرت پایین کشید و بلافاصله من را داخل اتاقش هل داد. تعادلم را از دست دادم و محکم با حسن برخورد کردم.
حسن مثل مجسمه وسط اتاق ابطهی ایستاده بود. نه تکان خورد، نه حرفی زد. خشکش زده بود. شانه اش را تکان دادم:
حسن...
واکنشی نشان نداد. ابطهی خندان به لبه میزش تکیه داده بود و از دیدن حال حسن کیف می کرد. درمانده شدم. چه خبر بود؟
دل و جراتم را جمع کردم و چرخیدم سمت ابطهی:
با حسن چکار کردی؟ رفیقم چش شده؟
صدای خنده ابطهی بیشتر شبیه شیه اسب بود تا خنده آدمیزاد. برای اولین بار بود که قهقه زدنش را می دیدم. چقدر ازش متنفر بودم. با دستش به حسن اشاره کرد. تازه متوجه شدم حسن چیزی را سفت بغل کرده است.
چشمهایم گرد شد. نه... اشتباه می کنم. زور زدم تا دست حسن را کنار بزنم، اما مقاومت کرد. پلک زدم، پشت سر هم... چند بار... کاش چشمم خطا می کرد. اما نه... خودش بود. گنج حسن...
توپ چهل تکه ای که حسن محکم به آن چسبیده بود. ولی توپ همان توپ چند ساعت قبل نبود. انگار کسی به عمد بادش را خالی کرده باشد. رد اشک هنوز روی گونه حسن بود و به دیوار مقابل زل زده بود. دست دراز کردم و به زور توپ را از حسن گرفتم. تازه فهمیدم... کسی باد توپ را خالی نکرده بود.. گنج حسن را با چاقو پاره پاره کرده بودند. شوکه شدم، مثل حسن. ابطهی اما غرق هیجان بود:
_ نگفتم کارم باهاتون تموم نشده؟ هان؟... حسن؟
صدایش از شادی خش برداشته بود.
خواستم چیزی بگویم، اما صدا از گلویم در نیامد. ابطهی خط کش را از روی میزش برداشت و کف دستش ضرب گرفت. دلم می خواست بپرم سمتش، با مشت و لگد بیفتم به جانش. از پوزخندش لجم می گرفت. بین خشم و ناباوری گیر کرده بودم. فقط یک چیز را می دانستم: " می خوام ابطهی را تکه تکه کنم".
نفسش را آرام بیرون داد، ابرویی بالا انداخت و خط کش را روی میز گذاشت. به سمت صندلی اش رفت و همان طور که می نشست، در چشم حسن خیره شد:
_ برای ابطهی نقشه می کشی؟ هنوز نفهمیدی من یک قدم از تک تک شما جلوترم؟
روی دسته صندلی کوبید:
_ در عوضش حالا یاد می گیری که هر خطایی بهایی داره، دیر اومدن جرمه، زبون دراز بودن از اونم بدتر.
منتظر واکنش حسن بود تا بیشتر تنبیهش کند ولی اینجای کار را نخوانده بود... با حسن رو به رو بود. رفیق من...
حسن جلوی ابطهی خم به ابرو نیاورد. سرش را بالا گرفت، لاشه توپ چهل تکه اش را برداشت و رفت.
من ماندم و ابطهی، که از خوشی نمی دانست چه کند. به خیالش نظم را به مقر حکمرانی اش برگردانده بود.
باید پنچرش می کردم. نمی شد رفیقم را اذیت کند و من ساکت بمانم. به خودم نهیب زدم: " عددی نیست علی... ازش نترس." جلو رفتم و به میزش نزدیک تر شدم. یک ابرویش را بالا برد و به جلو خم شد:
_ چیه بابایی؟ بهت رحم کردم و از تنبیهت صرف نظر کردم. زودتر از جلو چشمم گمشو.
مشت هایم گره شد. خشم و نفرتم در صدایم :
جمع شد:
_ توپ هدیه باباش بود... باباش چند ماه پیش مرد.
به نظرم آمد رنگ ابطهی کمی پرید. یعنی جا خورده بود؟ ممکن بود توی دلش چیزی شبیه قلب داشته باشه؟ نه... خیال کردم. فقط چند ثانیه فکر کردم به هدف زده ام. ابطهی بلافاصله به قالب همیشگی اش برگشت:
_ خب چکار کنم بابایی؟ همه می میرن... پدر حسن هم یکی شون.
خشکم زد. دیو بودن هم یه حدی داشت. ابطهی دندان قروچه ای کرد:
_ برو بیرون بابایی... تا نظرم عوض نشده.
دنبال حسن دویدم سمت حیاط؛ نه از ترس ابطهی، از نگرانی. حسن سرش پایین بود و آهسته راه می رفت. لباسش را از پشت کشیدم:
_ غصه نخوری داداش... توپتو می بریم پیش ناصر پنچری. شاید درستش کنه.
حسن جواب نداد. به زمین خیره شده بود و با نوک کفشش روی آسفالت خط های خیالی می کشید.
مانده بودم چه کنم. تا آمدم حرفی بزنم، حسن سرش را بلند کرد:
_ می دونی چیه...
با محبت توپ پاره پاره شده اش را نوازش کرد:
_ این توپ یادگار آقام بود علی... ولی گنج واقعی من باوریه که آقام بهم داشت، اینکه یه روزی یه فوتبالیست بزرگ می شم.
با انگشت به قلبش اشاره کرد:
_ جای این گنجم اینجاست... جاش امنه، امنه. دست ابطهی بهش نمی رسه... توپمو پاره کرد، ولی رویاهام هنوز مال خودمه و من ولشون نمی کنم.
چشمم خورد به سایه حسن که از آسفالت حیاط شروع می شد و روی دیوار پشت سرش بالا می رفت. حسن کی این همه قد کشید و بزرگ شد؟
سنگینی نگاهی را پشت سرم حس کردم. ابطهی در قاب پنجره ایستاده بود و خیره ما را تماشا می کرد. حسن هم فهمید؛ برگشت و مستقیم به چشم های ابطهی زل زد. بعد بی هیچ هماهنگی قبلی، حسن دستش را دور گردنم انداخت و من هم دستم را دور گردنش قلاب کردم و از ته دل زدیم زیر خنده... حاج عباس حق داشت؛ ما رفقای جاویدان بودیم.
پایان.