پنی سیلین_ قسمت پایانی

پریناز با لحن مشکوکی حرفم را تکرار می کند:

_ منتظرید؟... مگه چند نفری شیوا؟

نگاهش به سمت جایی که عاطفه ایستاده می چرخد. " نکند عاطفه را می بیند؟" نه... برمی گردد.

می خندم. فعلا بهتر است نفهمد که عاطفه اینجاست:

_ ادامه بده پری... بقیه رو بگو.

_ عاطفه اومد جلو؛ دکمه انصراف رو زد؛ کارتی که از دستگاه بیرون اومد رو محکم گذاشت کف دستم و فرستادم ته صف...

تلاش می کنم دل عاطفه را به دست بیاورم:

_ حقت بوده پری.

واکنشی نشان نمی دهد. البته انتظاری هم نباید داشته باشم. بخشیدن گناه من نشدنی است.

سوال پریناز روی سرم آوار می شود:

_ مگه تو چکار کردی؟

به سختی آب دهانم را قورت می دهم:

_ من؟... کا... کاری نکردم.

پدیناز با اخم در چشمهایم خیره می شود. "چرا شبیه بازجوها نگاهم می کند؟"

_ الان خودت گفتی" گناه من بخشیدنی نیست".

عرق سردی روی پیشانیم می نشیند. "ای وای، از کجا شنیده؟ نکنه بلند حرف زدم؟"

دستهایم یخ می کنند. دنبال راه فرار می گردم:

_ چرا ما نفهمیدیم عاطفه می خواد چکار کنه!

از آفتاب چند دقیقه پیش دیگر خبری نیست. حتی باد هم نمی آید. پریناز دستش را برای گرفتن دستم دراز می کند:

_ کی حدس می زد عاطفه همچین کاری کنه. اون همیشه خیلی قوی بود.

در دلم از شادی فریاد می زنم. "تو تنها گناهکار ماجرا نیستی شیوا. یه مجرم دیگه هم هست؛ همین جا کنارت نشسته. چرا حواسش به دوستش نبوده؟" فشاری به دست پریناز می دهم:

_ گریه کن پری، سبک می شی.

عاطفه از پشت سر در گوشم زمزمه می کند:

_ اصلا... اصلا شیوا... گناه تو و پریناز برابر نیست. تو من رو کشتی... تو قاتلی.

به عقب، به سمت عاطفه می چرخم. سرم را با سرعت به معنای "نه" تکان می دهم. اشکم سرازیر شده است. صدای خودم در گوشم می پیچد:

_ نه، من قاتل نیستم. نمی خواستم بمیری.

دستم را محکم روی پله های سنگی می کوبم. فریادم بلندتر می شود:

_ دست از سرم بردار... دیگه بسه... نمی خوام ببینمت...

هق هق گریه ام را می شنوم:

_ برو... برو... تو مگه نمردی؟

آبی که به صورتم پاشیده می شود شوکه ام می کند. ناخودآگاه چشمانم بسته می شوند و خودم را عقب می کشم. نفس در سینه ام حبس می شود. آرام شده ام.

نگاهم روی آسفالت ثابت مانده است. از روبرو شدن با چشمهای پریناز فرار می کنم. نفس زدنهای بریده بریده اش را بالای سرم می شنوم. زیر چشمی نگاهش می کنم. بطری آب به دست خشک شده است.

سعی می کنم دستش را بگیرم:

_پری...

دستش را پس می کشد اما از جایش تکان نمی خورد.

در پاهایم قدرتی نیست. دستم را برای کمک به نرده کنار پله ها می گیرم و به آرامی بلند می شوم. گلویم از فریادهایی که زده ام به سوزش افتاده است. صدایی نیست. فریادهایم را کسی جز پریناز نشنیده است.

سرم را آرام به اطراف می چرخانم. از اینکه می بینم دورمان جمع نشده اند، خیالم آسوده می شود.

یک بار دیگر تلاش می کنم:

_ پری... من...

اجازه نمی دهد حرفم تمام شود. صدایش می لرزد و

کمی از من فاصله می گیرد:

_ تو به دکتر احتیاج داری شیوا!...

دستم را به دور نرده محکمتر مشت می کنم. می خواهم قدمی به سمتش بردارم اما از رها کردن نرده ها می ترسم. هنوز تعادل ندارم. با پریناز موافقم. حالم خوب نیست. نیاز به کمک دارم. اما نیرویی در وجودم مخالفت می کند.

کیف و کلاسورم را از روی پله برمی دارم:

_ من احتیاجی به دکتر ندارم. تو فکر خودت باش.

کیفم را روی شانه ام می اندازم و با دست روپوش خاکی ام را پاک می کنم:

_ رفتار من عادیه. این تویی که باید بری مشاوره.

پریناز بطری آب خالی را که در دستش مانده با عصبانیت نشانم می دهد:

_ اینو می بینی؟ مجبور شدم تمامش رو تو صورتت بپاشم بلکه به خودت بیای.

مقنعه ام کاملا خیس شده است. بی فایده تکانش می دهم:

_ توقع داری بابت اینکه خیسم کردی ازت تشکر کنم؟

به سمتم می آید. با دستش به سر من اشاره می کند:

_ بفهم آخه. رفتارات عادی نیست.

تن صدایش را ناگهان پایین می آورد و با احتیاط اطراف را کنترل می کند:

_ شیوا...

مکثی می کند. قلبم محکم به قفسه سینه ام می کوبد. پریناز دهانش را باز می کند تا حرفش را کامل کند اما پشیمان می شود. شروع کرده است با بند ساعتش بازی می کند. انتظار کلافه ام کرده است. باید کاری کنم. کیفم را روی شانه ام جا به جا می کنم و آهسته از کنارش رد می شوم.

چند قدم بیشتر دور نشده ام که سوالش میخکوبم می کند:

_ تو با عاطفه حرف می زنی؟ با کسی که مرده؟

صدای پایش را می شنوم که نزدیک می شود. بند کیفم را محکمتر فشار می دهم. کلاسور در دستان عرق کرده ام لیز می خورد. فشاری به بازویم می آورد:

_ پرسیدم...

سعی می کنم بازویم را از دستش رها کنم اما پریناز مقاومت می کند. صداهایی را که از من می خواهند ساکت بمانم، نادیده می گیرم. اشک در چشمهایم جمع می شود و سری تکان می دهم.

سنگینی نگاه پریناز را احساس می کنم. با اشکهایم مبارزه می کنم. این اشک ها گناهم را پاک نمی کنند. دیگر از نقش بازی کردن ها و دروغ گفتن ها خسته شده ام. ای کاش می توانستم فریاد بزنم: " مجرم منم؛ اینجا ایستاده ام؛ جرمم را پذیرفته ام؛ دفاعیه ای ندارم."

باید به کسی بگویم. دیگر توان سکوت ندارم. بگویم... من باعث خودکشی عاطفه شدم. عزیزترین دوست مان. خودکشی... حتی فکر به این واژه هم عذاب آور است.

نگاهم از روی کفش های کتانی پریناز به سمت صورتش می چرخد.

در چشم های دوستم خیره می شوم. او هم مانند من با اشکهایش در حال مبارزه است. کدامیک از ما زودتر شکست می خورد نمی دانم.

اشک صورت هر دو نفرمان را خیس می کند و یکدیگر را در آغوش می گیریم. سرم را روی شانه پریناز می گذارم و فقط برای لحظه فراموش می کنم چه کرده ام.

پریناز با صدای گرفته اش دلداریم می دهد:

_ همه چیز درست می شه شیوا؛ می گذره عزیزم؛ باور کن که می گذره.

به آرامی بازویم را نوازش می کند:

_ فقط لازمه به خودت زمان بدی دوست خوبم.

از من فاصله می گیرد و در جیب روپوشش به دنبال چیزی می گردد... یک دستمال کاغذی؛ مچاله شده و نامرتب. در دستم می گذارد:

_ بگیر؛ بسه؛ روح عاطفه هم اینطوری اذیت می شه.

به دستمال در دستم خیره می شوم. اگر شیوا سابق بودم هرگز دستمال را قبول نمی کردم. متلکی می گفتم و شکلکی در می آوردم: "یه کثیفشو نداری بدی به من؟ این حیفه پری، خیلی تمیزه."

ولی از شیوا سابق دیگر خبری نیست. پریناز قدیم هم هرگز شانه اش را برای اشک کسی تکیه گاه نمی کرد.

با مرگ عاطفه، هر دو نفر ما تغییر کرده ایم.

من گریه می کنم و پریناز بی خبر از همه جا دلداریم می دهد.

مطمئن نیستم دلم برای کدامیک بیشتر می سوزد؛ معصومیتی که دیگر در من نیست یا عاطفه ای که به سمت مرگ هلش داده ام.

اما حتی نمی توانم به کسی حقیقت را بگویم. آتشی در درونم شعله ور است که دیگر هرگز خاموش نخواهد شد. عذاب وجدان... شاید این هم مجازات من باشد و چه مجازات کمی.

کاش آن روز بعد از آزمون رانندگی به خانه بر می گشتم. یا حداقل عاطفه خواسته ام را نمی پذیرفت. ای کاش آن شب هرگز به درمانگاه نرفته بودم.

اما...

.هر چقدر چهره پریناز پشت پرده اشکهایم محوتر می شود، چهره عاطفه در روپوش سفید پزشکی مقابلم وضوح بیشتری پیدا می کند.

گفتم:

_ از غذای دانشگاهه، بهت نساخته...برو یه آبی به دست و صورتت بزن.

عاطفه با چهره رنگ پریده ناله کرد:

_ نه، مگه نمی بینی درمانگاه چقدر شلوغه، ویروسش جدیده.

بعد نگران ادامه داد:

_ من نگرفته باشم شیوا!... اصلا وقت مریضی ندارم.

از جایم بلند شدم. گوشی پزشکی را از گردنش درآوردم و به زور از صندلی بلندش کردم:

_ حرفم رو گوش کن، یکم استراحت کنی بهتر می شی. تا برگردی من هستم.

عاطفه بی میل از روی صندلی برخاست، کش و قوسی به بدنش داد و گفت:

_ زود برمی گردم... فقط یکم هوای تازه و یه مشت آب به صورتم.

وقتی رفت، به جای او روی صندلی پزشک نشستم، گوشی پزشکی را به گردنم انداختم و ماسک را روی صورتم مرتب کردم. صدا زدم:

_ نفر بعدی لطفا.

خانمی تقریبا سی ساله وارد اتاق شد. از گلودرد شدید و بی اشتهایی شکایت داشت. از ظرف روی میز یک اسپچولای تمیز برداشتم و به سمتش خم شدم:

_ دهانتان را باز کنید.

چرک روی لوزه ها داد می زد گلودردش استرپتوکوکی است.

تلفن همراهم زنگ خورد. پدرم بود. جواب ندادم و گوشی را در جیب روپوش سفیدم انداختم. پرسیدم:

_ بیماری خاصی ندارید؟

زن جوان خواست جواب بدهد که دوباره تلفن همراهم زنگ خورد. یک بار دیگر رد تماس دادم. سعی کردم تمرکز کنم. کجا بودم؟ آهان... تجویز دارو.

یکی از سربرگ های درمانگاه را برداشتم و با سرعت مشغول نوشتن نسخه شدم. پیامک آمد. با عصبانیت خودکار را روی میز گذاشتم. پدرم بود:

_ بازم رد شدی؟

صدایش سرزنش آمیز در گوشم پیچید. مگر این گواهینامه رانندگی لعنتی چه بود که تا این حد برای پدرم اهمیت داشت؟

نسخه نوشته شده را به بیمار دادم و گفتم:

_ خدا سلامتی بده، مایعات فراموش نشه.

بعد از رفتن زن، نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آرامشم را حفظ کنم:

_ نفر بعدی لطفا.

به جای نفر بعدی، عاطفه آمد. رنگ به صورتش برگشته بود. لبخند زدم:

_ بهتری؟

_بهترم...

به در مطب اشاره کرد:

_ مشکلش چی بود؟

با بی خیالی شانه بالا انداختم و گفتم:

_گلودرد استرپتوکوکی، براش پنی سیلین تجویز کردم.

_ چک کردی به پنی سیلین حساسیت نداشته باشه؟

بند دلم پاره شد. چک نکرده بودم. صاف نشستم. دهانم خشک شده بود. عاطفه انگار از چهره ام چیزی خوانده باشد، تکرار کرد:

_ کنترل کردی دیگه شیوا؟

تردید در صدایش موج می زد. مغزم به سرعت کار می کرد. زن تازه رفته است. شاید اگر عجله کنم قبل از اینکه دیر بشود پیدایش کنم. شاید اصلا رفته باشد داروخانه نزدیک درمانگاه برای گرفتن داروها... حتما که رفته است. باید عجله کنم.

نفهمیدم چطوری عاطفه را دست به سر کردم. به خودم که آمدم، بیرون درمانگاه رسیده بودم. چشمهایم را تنگ کردم و به دقت هر دو سمت خیابان را نگاه کردم. از زن جوان خبری نبود.

سراسیمه خودم را به داروخانه رساندم. در شلوغی داروخانه هم خبری از زن نبود. تمام شد. رفته بود و من در دریایی از اضطراب رها شده بودم.

یادم است به خودم دلداری می دادم که حتما پرستار قبل از تزریق، وجود حساسیت دارویی را کنترل می کند. کاری که وظیفه من بود و انجام نداده بودم.

افسوس که زندگی هرگز مطابق امیدهای آدمی پیش نمی رود. اتفاقات چند روز بعد مثل طوفان آمد و رفت و جز ویرانی چیزی باقی نگذاشت.

آن زن در اثر تزریق پنی سیلین دچار شوک آنافیلاکسی شده بود. هر چند با تلاش کادر درمان زنده مانده بود، اما خانواده اش از پزشک مسئول شکایت کرده بودند.

آن پزشک من بودم، ولی عاطفه مواخذه شد. البته ماجرا به اینجا ختم نشد. پزشک مسئول کارآموزی دانشگاه و پرستاری که تزریق را انجام داده بودند هم بازخواست شدند.

گناهکار واقعی من بودم، ولی به لطف نبودن اسمم در لیست کارآموزان آن شب و پا گذاشتن بر روی دوستی چند ساله ام با عاطفه، تبرئه شدم.

در برابر التماس های عاطفه برای گفتن حقیقت سکوت کردم. و حتی به حرف و حدیث های دانشگاه در مورد قصور پزشکی او دامن هم زدم.

چه می شد اگر کمی عادلانه تر رفتار کرده بودم. یا شجاعانه پای کاری که انجام داده بودم می ایستادم اما...

در این بین، شدیدترین مجازات نصیب عاطفه شد. شورای دانشگاه حکم به اخراج موقت او داد. اما من مطمئنم برای عاطفه هیچ مجازاتی سخت تر از نگاه های شماتت بار استادان و همکلاسیهایش نبود.

با صدای پریناز به خودم می آیم:

_ چی گفتی؟... نشنیدم.

پریناز کاغذی را که از داخل کلاسورم روی زمین افتاده است به دستم می دهد:

_ گفتم این دیگه چیه؟

به کاغذ خیره می شوم و با صدایی گرفته می گویم:

_ نامه انصرافه... از پزشکی انصراف می دهم.

چشمهای پریناز از تعجب گرد می شوند:

_ چرا؟!!...مگه قرار نبود ما جان آدمها رو نجات بدیم؟

نگاهم از چهره متعجب پریناز به سمت ساختمان دانشکده پزشکی می چرخد. کلمات و تصاویر در سرم می چرخند. در ذهنم تصویر زنی جوان که با سرفه از روی صندلی بیمار برمی خاست، جایش را با تصویر آخرین لبخند عاطفه مقابل سالن همایشهای دانشگاه عوض می کند.

صدایی در گوشم زمزمه می شود: "چهل غروب غم بار گذشت."

دوباره به پریناز نگاه می کنم. لبخند غمگینی می زنم و محکمتر درخواست انصرافم را در دست می فشارم. آرام، اما مطمئن می گویم:

_ باور کن من هم دارم دقیقا همین کار رو انجام می دم.