ویرگول
ورودثبت نام
Malihe Farsi
Malihe Farsiبرای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
Malihe Farsi
Malihe Farsi
خواندن ۷ دقیقه·۱ ماه پیش

پنی سیلین_ قسمت دوم

کسی از پشت سر آرام صدا زد:

_ شیوا...

بر نمی گردم. نفسم را حبس می کنم و براق می شوم تا جواب عاطفه را بدهم. صدای سایش لاستیک ماشین روی زمین ماسه ای پارکینگ آزارم می دهد. نمی توانم خوب بشنوم، اما به نظرم کسی دوباره نامم را صدا می زند: "شیوا". دستی شانه ام را تکان ملایمی می دهد. بدنم را از این تماس ناگهانی کمی جمع می کنم. هیاهویی مبهم در گوشم پیچیده است. چند نفر همزمان مشغول صحبت هستند. صدا ادامه می دهد:

_ بچه ها که گفتن دیدنت باور نکردم؛ بهتری؟

سرم را با تردید به عقب می چرخام. دختری همسن و سال خودم مقابلم ایستاده است. نگاههش چه حس آشنایی برای من دارد. چشمهایم روی خال گوشه لبش قفل شده است. ادراکم بین گذشته و حال در رفت و آمد است.

دیگر خبری از پارکینگ و عاطفه نیست. در راهرو دانشکده، نزدیک برد گروه ایستاده ام. از دریچه تهویه هوای راهرو باد سردی به صورتم می خورد. پریناز کنارم ایستاده است.

چه سوالی پرسیده بود؟ بهتری؟...نمی دانم! شاید...اگر کابوسهایم بگذارند. هر شب همان صحنه های تکراری درهم و برهم به سراغم می آیند. آنقدر در خواب کوچه های خلوت و تاریک را دویده ام، پاهایم درد می کنند. گاهی صدای گریه خودم را در خواب می شنوم. عاطفه قدم به قدم دنبالم می آید. دیروز به یک لطیفه خندیدم. دلخور اخمی کرد و خنده روی لبم خشکید.

اما برای پریناز سری به دروغ تکان می دهم؛ یک دروغ مصلحتی:

_ بهترم.

با دلسوزی به چشمانم زل می زند:

_ اصلا اینطور به نظر نمی یاد. ببین...عاطفه عزیز منم بود.

وانمود می کند شیشه عینکش را پاک می کند؛ اما من بغض پنهان شده در صدایش را می شنوم. مکثی می کند. می کوشد تا بر خود مسلط شود. چشمهایش از شدت تلاش برای پنهان کردن اشکهایش قرمز شده اند. با این وجود نگران من است. ادامه می دهد:

_ نکن شیوا... عاطفه که اینطوری برنمی گرده.

صدای گام هایی شتاب زده از انتهای راهرو می آید. می دانم اگر کنار نروم حتما با پسر برخورد می کنم؛ ولی می ایستم. لحظه ای بعد هر دو تعادلمان را از دست می دهیم. نمی دانم چرا اما پوزخندی می زنم. دانشجوی عجول تلو تلو خوران به سمت دیوار کناری می رود. کلاسور من هم روی زمین می افتد. " چکار می کنم؟..." . انگار ناخودآگاه می خواهم کسی حقم را کف دستم بگذارد. بابت خطایم...بابت عاطفه.

ولی بیشتر از آن عجله دارد که وقتش را صرف من کند. این پا و آن پایی می کند. پریناز دستم را به سرعت می کشد تا مانع افتادنم شود. فریاد می زند:

_ چه خبره...لااقل بگو ببخشید.

نگاه ها به سمت ما چرخیده است. خم می شوم تا کلاسورم را از روی زمین بردارم و در گوش پریناز زمزمه می کنم:

_ من مقصرم، پری؛ کشش نده.

صدای عاطفه در گوشم می پیچد: " پس بالاخره

پذیرفتن اشتباهاتت را یاد گرفتی."

پریناز حواسش به من نیست. حرفم را نمی شنود. با نگاهش پسر را که در پیچ راهرو ناپدید می شود تعقیب می کند. دستانش را با گیجی تکان می دهد:

_ حتی یه لحظه هم صبر نکرد. تو چی گفتی به من؟

قلبم تند تند می زند. سرم را با سرعت به اطراف می چرخانم. دنبال عاطفه می گردم. پریناز آینه وار رفتار من را تکرار می کند. در لحن کلامش تردید و ترس را با هم حس می کنم:

_ چیه شیوا؟... دنبال کسی می گردی؟

به جای جواب، به در بسته گروه اشاره می کنم:

_ چرا در گروه بسته س؟

چشمانش گشاد می شود. نفس عمیقی می کشد و فورا ساعتش را کنترل می کند:

_ یادم رفته بود؛ قراره منتخبین المپیاد دانشجویی رو معرفی کنن؛ دکتر فتحی...

مابقی کلام پریناز را نمی شنوم. نفس بریده می گویم:

_ دکتر فتحی؟!

راهرو، در بسته، حتی چهره پریناز برابرم شروع به چرخ زدن می کنند. صدایی در سرم مدام تکرار می کند" دکتر فتحی...دکتر فتحی"

عاطفه بلند شد. کیفش را برداشت و گفت:

_ وقت تلف کردن کافیه، بریم تا دیر نشده

گیج پرسیدم:

_ کجا؟

عاطفه به در کلاس اشاره کرد و گفت:

_ همایش دیگه! نمی خوای که سخنرانی دکتر فتحی رو از دست بدیم.

خواستم بگم محاله، ولی عاطفه رفته بود. یک لحظه ماتم برد. با چه سرعتی رفت که من ندیدم. به سمت کیفم حمله ور شدم. زیر لب تکرار می کردم: " بدو..‌.بدو" بند کیفم به گوشه صندلی گرفت. بند را کشیدم. کیف و صندلی با هم حرکت کردند. دندانهایم را روی هم فشار دادم و نفس بلندی کشیدم.

عاطفه از بیرون کلاس صدا زد:

_ میای بالاخره یا برم؟

همانطور که با کیف و صندلی کشمکش می کردم گفتم:

_ هولم نکن.

آخرین تلاش... کیفم را کشیدم. بندش رها شد. فحشی نثار صندلی کردم و با شتاب رفتم.

مثل همیشه عاطفه جلوتر می دوید. چقدر مصمم بود و شاداب. هرچه در توان داشتم گذاشتم که عقب نمانم. او می خواست زودتر به همایش برسد، پای سخنرانی دکتر فتحی بنشیند و دانشی کسب کند.

اما من چه می خواستم؟ رسیدن به عاطفه یا رد شدن از او؟

شاید خودم هم نمی دانستم که حس حسادتم به عاطفه به محبت بینمان می چربد. نمی دانستم... تا آن اتفاق شوم.

از پشت سر صدایش زدم:

_ امشب منم با تو میام بیمارستان.

ایستاد و با تعجب گفت:

_ چرا؟!... امشب که شیفت تو نیست.

در جوابش گوشی ام را بالا گرفتم:

_ بابام صد دفعه زنگ زده... می خواد بدونه قبول شدم یا نه.

عاطفه بی تفاوت سری تکان داد:

_ میل خودته... بالاخره که باید بگی رد شدی.

_ یه شبم دیرتر غرغر بشنوم، یه شبه.

با هم زدیم زیر خنده.

از شدت خنده به سرفه افتاده ام. دستم را به پهلویم می گیرم و نفس بریده می گویم:

_ عاطفه بسه نخند؛ دیگه نمی تونم.

اما به جای عاطفه، پریناز وحشت زده جوابم را می دهد:

_ چرا اینجوری می کنی شیوا؟ نخند... بلند شو، دارن نگاهمون می کنن.

سرم را با چنان سرعتی بلند می کنم که گیج می رود. همه در راهرو ساکت شده اند و به من زل زده اند. کی کف راهرو نشستم؟ چشمم هنوز دنبال عاطفه می گردد:

_ عاطفه کو پس؟

پریناز زیرلبی حرف می زند:

_ چی می گی! تو رو خدا پاشو؛ به خودت بیا.

دستم را برای کمک به سمتش دراز می کنم. به جای گرفتن دستم چند قدم عقب می رود.

منتظر می مانم. مجبور می شود جلو بیاید و دستم را بگیرد. معطل نمی کند. با قدم هایی سریع به سمت راه پله می رود. سرش را اصلا بلند نمی کند. از نگاه ها فرار می کند و من را دنبال خودش می کشاند.

اما من عجله ای برای رفتن ندارم. می خواهم تماشاچی ها فرصت کافی برای هو کردنم را داشته باشند.

بیرون ساختمان دنبال جای خلوتی برای نشستن می گردیم. به پله های پشت اتاق پراتیک اشاره می کنم. چه خوب که دانشگاه دیگر شلوغی چند ساعت قبل را ندارد. هم آفتاب است و هم باد ملایمی می وزد. روی دومین پله می نشینم و وسایلم را روی پله اول، نزدیک پایم می گذارم.

پریناز خلاصه می گوید:

_ جایی نرو؛ الان میام.

سری تکان می دهم. دهانم خشک شده است و حال حرف زدن ندارم. نگاهم روی دوتا گنجشک کوچک ثابت مانده است. چقدر شادند و بازیگوش...

با صدای به هم خوردن شاخه های درخت، سرم را بلند می کنم. نفس عمیقی می کشم و به آرامی رهایش می کنم. حس آرامش عجیبی دارم.

صدای پریناز غافلگیرم می کند:

_ بگیر بخور.

یک بطری آب معدنی کوچک را به سمت من دراز کرده است. گنجشک هایم از روی زمین می پرند. با نگاهم تعقیبشان می کنم. کاش پریناز نیامده بود.

بی حوصله بطری آب معدنی را روی پله کنارم می گذارد:

_ بگیر دیگه؛ دستم خسته شد.

به بطری آب معدنی و بعد هم به پریناز نگاه می کنم. شانه ای بالا می اندازم. خشکی دهانم بیشتر شده است:

_ نمی خوام؛ تشنه نیستم.

ساکت کنار هم نشسته ایم. پریناز اخمی کرده است. آن وقت ها سر کلاس هر زمان مطالب سخت می شد، پریناز ناخودآگاه اخمی می کرد. اسمش را گذاشته بود "اخم تمرکز". اما... الان چرا اخم کرده است؟

بالاخره پریناز با آهی سکوت بینمان را می شکند:

_ می دونی، دل منم برای عاطفه تنگ شده... گاهی فکر می کنم شاید در حقش کوتاهی کردم.

به پریناز نگاه می کنم. بیشتر دلم می خواهد شنونده باشم تا گوینده. پریناز هم اصراری نمی کند. به جلو خم می شود و دستانش را دور پاهایش حلقه می کند. ادامه می دهد:

_ بهت نگفته بودم ما چطوری آشنا شدیم؟

سری به علامت نفی تکان می دهم. اشکی که گوشه چشمش جمع شده، آرام سرازیر می شود:

_ همین صف خودپرداز دانشگاه؛ عجله داشتم، عاطفه رو توی صف دیدم اما اهمیت ندادم. نفر قبلی که رفت، دویدم جلو و کارتم رو گذاشتم داخل دستگاه.

به سمت پریناز می چرخم و با کنجکاوی می گویم:

_ خوب؟

_ انگشتم به کیبورد دستگاه نرسیده، گفت "عزیزم نوبت

من بود، متوجه نشدی؟".

به عاطفه نگاه می کنم. دست به سینه ایستاده و حق به جانب ما را نگاه می کند. پریناز متوجه تغییر زاویه نگاهم می شود. با گیجی می پرسد:

_ الو... حواست به منه؟!!

دستپاچه می شوم:

_ آره آره... بقیه ش رو تعریف کن؛ منتظریم.

پریناز با لحن مشکوکی حرفم را تکرار می کند:

_ منتظرید؟... مگه چند نفری شیوا؟

داستانداستانکروانشناسیقصور پزشکیعذاب وجدان
۰
۱
Malihe Farsi
Malihe Farsi
برای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید