
مقابل برد گروه می ایستم و ناباورانه به اعلامیه فوت خیره می شوم. اسم روی اعلامیه، دوشیزه عاطفه جلالی، را چند بار زیر لب تکرار می کنم. حسی عجیب به جانم افتاده است. گوش هایم سوت می کشند. کم کم صداهای اطراف به همهمه ای مبهم تبدیل می شود و من با شدت به سه ماه قبل پرتاب می شوم.
کیفم را روی صندلی خالی انداختم و خودم در صندلی دیگری، کنار عاطفه، تقریبا ولو شدم.
عاطفه تلاش کرد کتابش را ببندد، هر چند چشمهایش فرمان نمی بردند. با ولو چند سطر دیگر خواند. من در صندلی خودم کمی جا به جا شدم. سعی کردم با کوبیدن کفشم به پایه صندلی مقابل، حواسش را پرت کنم. رفتارم جواب داد. جمله کتاب را با مداد علامت زد و آن را آرام بست. ابروهایش را بالا برد و پرسید:
_بازم نشد... نه؟
موقتا از کوبیدن به پایه صندلی دست کشیدم. نیم نگاهی به عاطفه انداختم. پوف... تار موی روی صورتم تکانی خورد اما کنار نرفت. با شانه های افتاده گفتم:
_ نه نشد، افسر میگه روی کلاچ و ترمز تسلط ندارم... پوف
فوتم به صورت عاطفه خورد. سرش را عقب کشید و اخمی کرد.
اذیت کردن عاطفه حالم را کمی بهتر کرده بود. سر تکان دادن های از روی تاسفش را دوست داشتم. مدادش را از روی دسته صندلی برداشتم و با آن ضرب گرفتم. زیر چشمی نگاهم کرد.
غر زدم:
_ رضایت نمی ده که... انگار اونایی که قبول شدن شوماخرن.
عاطفه خواندن کتاب را از سر گرفته بود.
به سمتش رفتم و دستم را بین چشمهایش و کلمات کتاب حایل کردم. سعی کرد دستم را کنار بزند؛ در عوض مدادی که دستم بود، زمین افتاد. خم شدم تا مداد را بردارم و گفتم:
_ حواست هست من چی می گم؟... زشته پزشک مملکت رو سه بار آزمون
رانندگی رد کنن.
برایم پشت چشمی نازک کرد:
_ کسی تو رو رد نکرده شیوا... رد شدی!
منتظر جوابم نماند. ضربه بعدی را هم بلافاصله زد:
_ البته منظورت پزشک آینده بود دیگه، نه؟
بعد صافتر نشست. روپوشش را مرتب کرد و نگاهش را به من دوخت. این رفتارش را خوب می شناختم. چند نوبت به همین ترتیب به دام افتاده بودم. در دلم گفتم:
" حواست را جمع کن شیوا؛ الانه که موعظه اخلاقی شروع بشه."
زیرکانه موضوع را عوض کردم:
حالا هر چی...
به سمت پنجره کلاس رفتم:
دانشگاه چقدر شلوغه امروز
موفق شدم. عاطفه بالاخره کتاب را با بی میلی در کیفش گذاشت. دلخوری را در نگاهش می دیدم. از موعظه اخلاقی فرار کرده بودم، ولی اشاره ام به شلوغی دانشگاه فرصتی دوباره در اختیارش گذاشته بود. پوزخندی زد. برق پیروزی در نگاهش دوید. عینک مطالعه را از روی چشمش برداشت و با گوشه روپوشش شیشه عینک را تمیز کرد. " چرا انقدر طولش می دهد؟" آب دهانم را قورت دادم." نکند مطلبی را که نباید،
فراموش کرده ام."
نخواست بیشتر از این آزارم دهد، خندید:
_ افتتاحیه اولین دوره همایش ملی سلامت با رویکرد
مادر و کودک
از سر آسودگی شکلکی در آوردم:
_ اووه، یه تریلی می خواد این اسمو بکشه.
عاطفه همیشه به این مدل رفتارم اعتراض داشت. انگار گاهی یادش می رفت هم سنیم و باورش شده بود از من داناتر است. مثل آن روز در پارکینگ دانشگاه:
_ به نظرم به سندرم" من شاگرد اولم " مبتلا شدی.
این را تقریبا فریاد زدم. در کیفم دنبال سوئیچ ماشین می گشتم و پیدا نمی شد. عاطفه طعنه زنان گفت:
_ بفرما! منظورم همینه... این شلختگی و بی دقتی یک روز کار دستت می ده.
کیفم را روی کاپوت ماشین برگرداندم. آرامشش بیشتر کلافه ام می کرد. نگاهش رژ لبی را دنبال کرد که قل خورد و رفت زیر ماشین کناری. سوئیچ را پیدا کردم. پیروزمندانه مقابل صورتش تکان دادم. معذب شده بود:
_ نکن؛ زشته؛ چرا اینطوری می کنی؟
اطراف را می پایید:
_ پارکینگ شلوغه.
کسی از پشت سر آرام صدا زد:
_ شیوا...
بر نمی گردم. نفسم را حبس می کنم و براق می شوم تا جواب عاطفه را بدهم. صدای سایش لاستیک ماشین روی زمین ماسه ای پارکینگ آزارم می دهد. نمی توانم خوب بشنوم، اما به نظرم کسی دوباره نامم را صدا می زند: "شیوا". دستی شانه ام را تکان ملایمی می دهد. بدنم را از این تماس ناگهانی کمی جمع می کنم. هیاهویی مبهم در گوشم پیچیده است. چند نفر همزمان مشغول صحبت هستند. صدا ادامه می دهد:
_ بچه ها که گفتن دیدنت باور نکردم؛ بهتری؟
سرم را با تردید به عقب می چرخام. دختری همسن و سال خودم مقابلم ایستاده است. نگاههش چه حس آشنایی برای من دارد. چشمهایم روی خال گوشه لبش قفل شده است. ادراکم بین گذشته و حال در رفت و آمد است.
دیگر خبری از پارکینگ و عاطفه نیست. در راهرو دانشکده، نزدیک برد گروه ایستاده ام. از دریچه تهویه هوای راهرو باد سردی به صورتم می خورد. پریناز کنارم ایستاده است.