کلید انداختم و در ویلا را باز کردم. همکارم گاز داد و ماشین را وارد محوطه کرد. پشت سرش در را بستم و با شتاب دنبالش راه افتادم. درخت های بلند و در هم تنیده، دو سوی مسیر قد کشیده بودند. روی موزائیک های کف باغ، برگ های زرد و نارنجی پائیزی پخش بود. انتهای مسیر ماشین رو به عمارتی بزرگ و سفید رنگ ختم می شد. هوا هنوز بوی تازگی باران چند ساعت پیش را در خود داشت. جز صدای کلاغ ها که از جایی نامعلوم به گوش می رسید، محوطه ویلا در سکوت فرو رفته بود. وقتی رسیدم، همکارم کنار ماشین ایستاده بود و وسایل را از صندوق عقب بیرون می آورد. برایش سوتی زدم:
_ عجب جای معرکه ای، پسر.
همکارم سرش را بلند کرد و لحظه ای اطراف را ورانداز کرد. بعد دو کارتن پر از برگ های خشک پائیزی را از صندوق بیرون کشید، روی هم گذاشت و بغل گرفت:
_ نمی فهمم وقتی اینجا این همه برگ ریخته، چرا به ما گفتن با خودمون برگ بیاریم!
همان طور که به سمت پله های عمارت می رفت، نگاهی به عقب انداخت و گفت:
_ تو هم عجله کن. پنکه و سیم سیار رو بردار و دنبالم بیا. الانه که گروه فیلمبرداری برسه.
هنوز پایم به پله اول نرسیده بود که صدای همکارم از جلوی عمارت بلند شد:
_ اون پرده حریر رو هم بیار. دیشب سپردم خانومم دوخت.
با هزار زحمت از در اصلی گذشتم. یک دستم به پنکه بود و مدام مواظب بودم پرده سفید زیر پایم نرود و کثیف نشود. صدای کفشم روی سنگ های عمارت در فضای خالی ساختمان پیچید. لحظه ای ایستادم و داد زدم:
_ کجایی؟
_ بیا این طرف، اتاق سمت چپ
وارد اتاق که شدم، همکارم داشت از نردبان بالا می رفت. دستش را به سمتم دراز کرد:
_ پرده رو بده، وصلش کنم. کلی کار مونده.
اتاقی بزرگ و نورگیر بود. پنجره های بلندش درست رو به باغ باز می شد. نصب پرده که تمام شد، همکارم یادداشتی را از جیب کتش بیرون آورد و با صدای بلند خواند:
_ میز چوبی گردی درست مقابل پنجره های مشرف به باغ قرار دارد.
با اشاره او، میزی را که عوامل صحنه از قبل در اتاق گذاشته بودند به سمت پنجره کشیدم.
نگاهی به یادداشت انداخت و ادامه داد:
_ پرده های حریر سفید کنار زده شده اند و برگ های پائیزی از پنجره باز اتاق به داخل ریخته اند.
کمی برگ از کارتن ها برداشتم و روی میز و اطرافش پاشیدم.
_ پرده در برابر وزش نسیم پائیزی به آرامی تکان می خورد.
پنکه را به برق زدم و زاویه اش را طوری تنظیم کردم که مستقیم به پرده ها بوزد.
_ بازیگر روی صندلی پشت...
همکارم با پوزخند چشم از کاغذ برداشت:
_ اینجاش که به ما مربوط نیست.
شانه ای بالا انداختم.
دوباره چشم به یادداشت دوخت:
_ خودکار و دفتری روی میز رها شده است، در دفتر، مطالبی با دست خطی مرتب نوشته شده اند.
برگ های داخل کارتن را کنار زدم و دفتر و خودکاری را از میانشان بیرون کشیدم. همان طور که دفتر را باز می کردم و روی میز می گذاشتم، گفتم:
_ اما اینجا که چیزی نوشته نشده!
همکارم سرکی کشید:
_ خودت یه چیز بنویس.
هاج و واج نگاهش کردم:
_ چی بنویسم؟
مکثی کرد و گفت:
_ بنویس الیاس دو شبه خونه نرفته، چون روش نمی شه به دخترش بگه پول نداره عروسکی رو که قول داده براش بخره.
بنویس دختر حاج یونس دو ماهه از شوهر تریاکیش طلاق گرفته، ولی حاجی هنوز داره قسط های جهیزیه اش رو می ده.
بنویس پسر همکارم مدرک دکتری اش رو قاب کرده زده به دیوار، رفته راننده تاکسی اینترنتی شده.
خودکار را روی دفتر گذاشتم و به حیاط خیره شدم. کلاغی از روی شاخه پرید.
برای اولین بار از صبح، هیچ کداممان چیزی نگفتیم.
