
پیش بند آشپزی را از رخت آویز پشت در برداشتم. همانطور که بندهایش را پشت کمرم گره می زدم، از پنجره نگاهی به باغ انداختم. بخار روی شیشه را گرفته بود. با کف دستم گوشه ای از آن را پاک کردم. هنوز زیاد از غروب نگذشته بود، اما هوا تاریک تر از همیشه به نظر می رسید. چراغ ها را روشن کرده بودند. از پنجره فاصله گرفتم و سراغ یخچال رفتم. خانم گفته بود دخترش هوس بیفتک کرده است.
صدای جلز و ولز گوشت که بلند شد، صورت دخترکم در ذهنم جان گرفت؛ با همان شوقی که می پرسید:" مامان، کی کتلت می پزی؟"
خم شدم و شعله زیر تابه را کم کردم. باران ریز و تند روی برگ های باغ می بارید. چشمم به ساعت روی دیوار آشپزخانه افتاد. آقا به زودی از سر کار برمی گشت. اگر میز شام آماده نبود، اخم می کرد و سکوت سنگینش تا آخر شب روی همه چیز سایه می انداخت.
بشقاب ها را از قفسه برداشتم و به سمت اتاق غذاخوری رفتم. میز دوازده نفره با صندلی های بلند چوب گردو وسط سالن جا خوش کرده بود. نور در کریستال های چلچراغ می شکست و دور سالن پخش می شد. دستی به رومیزی کشیدم و بشقاب ها را با عجله چیدم. هشت ضربه یکنواخت ساعت در خانه پیچید. از پنجره سالن، نور چراغ های ماشین آقا را دیدم که روی سنگفرش حیاط افتاد.
به آشپزخانه دویدم. بخار از سوپی که داخل قابلمه قل قل می کرد بالا می رفت. بیفتک ها را در دیس پایه کوتاه نقره ای چیدم و چند شاخه جعفری دورشان گذاشتم. سوپ را هم در سوپ خوری ریختم. لحظه ای دست از کار کشیدم و نفسی تازه کردم. صدای تق تق کفش های پاشنه بلند خانم از راهرو آمد. غذاها را برداشتم و شتابان به اتاق غذاخوری برگشتم. چشمم روی میز دوید؛ نور در ظروف کریستال بازی می کرد. چروک کوچکی گوشه رومیزی مانده بود. دست کشیدم و صافش کردم.
لحظه ای بعد آقا با ابروهای درهم وارد شد. لباسش بوی دود می داد و گره کراواتش شل شده بود. سلام کردم. سری کوتاه تکان داد و اشاره کرد که مرخصی. قدم هایم را تند کردم. هنوز از سالن غذاخوری دور نشده بودم که فریاد آقا بلند شد و مشتش روی میز فرود آمد. صدای خانم هم بالا رفت و پشت بندش گریه دخترشان در خانه پیچید.
مقابل در خروجی مکث کردم. دعوا کار همیشگی شان بود. سری تکان دادم و دستگیره را پایین کشیدم. بیرون، باران بند نمی آمد. دستم را روی سرم گرفتم و به سمت اتاقک سرایداری دویدم.
از پشت پنجره اتاقک، دو چشم قهوه ای به بیرون زل زده بودند. دخترکم تا مرا دید، برگشت و بلند گفت:
" مامان اومد."
لحظه ای بعد با آن موهای فرفری اش خودش را به من رساند و صورتم را بوسه باران کرد. خندیدم:
" خیس می شی، برو تو."
دستم را گرفت و به دنبال خودش کشید:
" آجی شامو سوزوند."
دختر بزرگترم گفت:
" نسوزوندم، یکم برشته شده."
در قابلمه سیب زمینی را برداشتم. نیمه سوخته بود. به دخترم لبخند زدم:
" خیلی هم خوبه، دستت درد نکنه مامان."
به هر دوشان نگاه کردم. نگاهشان روی سیب زمینی های سوخته مانده بود. دست هایم را به هم مالیدم و گفتم:
" بدویید لباس گرم بپوشید، چترم یادتون نره."
دختر کوچکم ابروهایش را بالا برد و به خواهرش زل زد. خنده ام گرفت و مشغول پوست کندن سیب زمینی ها شدم. دخترها چند دقیقه بعد برگشتند. چترها را محکم در دست گرفته بودند و منتظر بودند ببینند چه در سر دارم.
سبد نان و سیب زمینی ها را برداشتم و زیر آلاچیق رفتیم.
همان طور که می نشستم گفتم:
" سیب زمینی تنوری زیر بارون می چسبه."
صدای خنده شان فضا را پر کرد.