
یک هفته می شد که درد دندان امانم را بریده بود، اما از ترس دندانپزشکی دم نمی زدم. تا روز نذر خواهرم رسید. دیگ های بزرگ مسی را توی حیاط چیده بودند؛ جلو رفتم و روی یکی شان خم شدم. شربت، داخلش قل قل می کرد و بوی خوش هل و گلاب مثل نسیم گرم از دیگ بالا می زد. نفسی کشیدم و دلم قنج رفت. همین که لیوان شربت را سر کشیدم؛ فریادم به هوا رفت. فریادم همان و لو رفتنم همان. لپم را چسبیدم و زار زار گریه کردم. شورای خاله خانباجی های فامیل تشکیل شد؛ از قرقره کردن آب نمک گرفته تا وردهای مخصوص شان، همه را امتحان کردند. اما هیچ کدام کاری از پیش نبرد. خواهرم مغز متفکر فامیل بود؛ همیشه چاره ای در آستینش داشت. حکم نهایی را صادر کرد: " می ریم دندانپزشکی." غریو شادی بلند شد. حاج خانوم ها احسنت گویان قربان صدقه اش رفتند: "تصدقت، عجب فکر بکری کردی." میان آن همه آدم راضی، تکلیف من روشن بود: "گور پدر من ناراضی." و شد آنچه ازش می ترسیدم. فردا، ترسان و عرق ریزان، پشت پنجره ایستادم، چشم انتظار جلادم. کمی از چهار گذشته بود که رسید. من که به لطف آسپرین درد. دندانم ساکت شده بود، خندان درآمدم که: " چه عجله ایه حالا، میوه تازه از باغ رسیده دارم. بیا بالا." خواهرم اما اهل رشوه نبود. چنگ انداخت گردنم و کشان کشان بردتم سمت مطب دندانپزشکی. هر چه در چنته داشتم رو کردم بلکم دیر شود و نوبتم بگذرد. ای دریغ که زمان هم با افتادگان سر لجبازی دارد. بر خلاف تمام کارشکنی هایم، حتی یک ربع زودتر به مطب رسیدیم. امان از زد و بندهای پشت پرده. هنوز نفسم بالا نیامده بود که فهمیدم خواهرم و منشی مطب رفقای جان جانی اند. دندانپزشک از بس حاذق بود هیچ مریضی نداشت. این بود که منشی کرسی ریاستش را رها کرد و کنار ما روی کاناپه نشست تا به خودم آمدم بین خواهرم و منشی مطب محاصره شدم.
خواهرم و منشی چنان گلوله وار غیبت می کردند که مجال نفس کشیدن به هم نمی دادند. من هم در سکوت دنبال راه های احتمالی فرار می گشتم. جز پرتاب خودم از پنجره راه فرار دیگری پیدا نکردم. لامصب پنجره را هم با میله آهنی گرفته بودند. صدای تق و توقی از راه پله بلند شد... گوش خواباندم. کسی شلنگ تخته می انداخت و از پله ها بالا می آمد. منشی بلافاصله خبردار ایستاد. صدا داشت نزدیک تر می شد. ناگهان در باز شد و گل آمد؛ دندانپزشک خوش که نه... ولی بالاخره آمد. چشمم آرام از کفش های کتانی قرمزش بالا خزید تا رسید به کله کچلی که چراغ می زد. زیر لب نالیدم: " این دکتره یا غول." غول با لحنی متکبرانه گفت: " امروز چند تا مریض داریم؟" منشی سه سوته جواب داد: " فقط اینا." فس فس خالی شدن باد غول را شنیدم. حالم کمی جا آمد. چشم های ریز دکتر روی ما ثابت ماند: " هر دوتاشون؟" انگشت خواهرم و منشی هم زمان سمت من نشانه رفت: " این." فقط فرصت کردم بگویم: " نامردا". تا به خودم آمدم، روی یونیت دندانپزشکی به زنجیر کشیده شده بودم. هر چه با انگشت سمت چپ دهانم را نشان دادم، افاقه نکرد. چشم غول دندان سالمی در سمت راست دهانم را گرفته بود. دستش که سمت آمپول بی حسی رفت، به تکاپو افتادم. حین دست و پا زدن برای نجات، مشت محکمی حواله کله کچلش کردم. ضربه ام معجزه کرد و عقل رمیده را به سر دکتر برگرداند. از زدن بی حسی صرف نظر کرد و تند تند نسخه ای نوشت: " الان دندونتون عفونت داره نمی شه درمان رو شروع کرد، دارو نوشتم تا هفته دیگه." قند در دلم آب شد. نجات پیدا کرده بودم. فاتحانه از تخت معاینه پایین آمدم. معلوم نشد سر و کله منشی مطب از کجا پیدا شد. مثل بلای آسمانی نازل شد و گفت: "دکتر جان، سرکار خانم از دوستان هستند عنایت بفرمایید دندان های ایشان را دقیق تر معاینه کنید". دوباره من را روی یونیت دندانپزشکی خواباندند. دکتر چنان در دهانم مشغول جستجو شد که مطمئن شدم دست خالی برنمی گردد. فریاد" یافتم، یافتم" دکتر که بلند شد، مطب با همه متعلقاتش بر فرق سرم آوار شد. مانند اسیر مفلوکی که منتظر اجرای حکمش است به دکتر و منشی نگاه می کردم. هر دو هیجان زده وسایل کشیدن دندان را آماده می کردند تا دندان عقل بی خردم را از صفحه روزگار محو کنند. امروز این ماجرا را در حالی برایتان نقل می کنم که شورای خاله خان باجی های فامیل دوباره تشکیل جلسه داده است. رئیس شورا، همان عقل کل فامیل، خواهرم کمی پیش دستور کار جلسه را قرائت کرد. موضوع: رسیدگی به عفونت به جا مانده از عملیات کشیدن دندان عقل مرحومم و تعیین تکلیف دندانی که از اول باعث این مصیبت شد.