در میان قاب های شکسته

در چارچوب در آشپزخانه ایستاد و به فضای خالی رو به رویش خیره شد. قطره اشکی بی صدا از گوشه چشمش سر خورد و روی گونه اش لغزید. قاب عکسی را که در آغوش گرفته بود، محکم تر فشرد. انگار می ترسید با رها کردنش، آخرین یادگار او را هم از دست بدهد. دستی روی شانه اش نشست:

" داره دیر می شه، عجله کن."

سری تکان داد و اشکش را با پشت دست پاک کرد. می خواست برگردد که صدایی آشنا در گوشش پیچید:

" خسته نباشی آقا، باز بدون دستکش کار کردی؟"

نگاهش دوباره به آشپزخانه افتاد.

اسکاچ ظرف شویی را در دست داشت. شیر آب باز بود و کف صابون روی ظرف های تلنبار شده در سینک نشسته بود. بشقاب ها را یکی یکی بر می داشت، زیر جریان آب می گرفت و با حوصله می شست. رفته رفته از انبوه ظرف های کثیف کم می شد. صدایی از پشت سرش آمد:

" خسته نباشی آقا، باز هم بدون دستکش کار کردی؟"

لبخندی آرام گوشه لبش نشست:

" آشپزخونه ت رو کردم دسته گل؛ دیگه غصه شو نخور "

صدای بوق ممتد ماشین رشته افکارش را پاره کرد. از پنجره نیمه باز آشپزخانه، عروسش را دید که روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود. خواست به سمت پنجره برود که متوجه کفش هایش شد. گل خشک شده به لبه هایشان چسبیده بود. نگاهش لحظه ای روی سرامیک های براق کف آشپزخانه ثابت ماند. آهی کشید، خم شد و کفش هایش را درآورد. زیر لب گفت:

" می دونم چقدر تمیزی برات مهمه، عزیزم."

بعد به سمت پنجره رفت و دستگیره را به طرف خودش کشید.

صدای خنده ای آشنا در گوشش پیچید. به دنبال منبع صدا، سرش را چرخاند. پسرش، دست به سینه، کنار دیوار ایستاده بود. چیزی نگفت؛ فقط به ساعت مچی اش اشاره کرد. صدای خنده دوباره به گوشش رسید. پنجره را با عجله باز کرد. باغچه خالی پشت پنجره آرام آرام رنگ گذشته گرفت.

همسرش با کلاه باغبانی مشغول عوض کردن خاک گلدان ها بود. بیماری رد خودش را بر آن چهره دوست داشتنی گذاشته بود. چشم های گود افتاده اش دیگر درخشش همیشگی را نداشتند؛ اما هنوز نتوانسته بود خنده هایش را خاموش کند. خودش را دید که شال را از روی صندلی حصیری کنار باغچه بر می دارد و دور شانه های همسرش می اندازد.

صدای پسرش را شنید:

" من چه می دونم. یه ساعته زل زده به باغچه خالی... خودمم کلی کار دارم. علافمون کرده، به خدا."

پنجره با ضربه ای محکم بسته شد. همان صدا گفت:

" دیگه بسه، هر چی خداحافظی بود کردی. اونجا که می برمت جای بدی نیست. واسه خودش یه دنیاست. کلی گشتم تا پیداش کردم."

برگشت و در چشم های پسرش خیره شد. نفهمید چطور دستش لرزید. قاب عکس از میان انگشتانش سر خورد، با ضربه ای سنگین روی سرامیک های آشپزخانه افتاد و شکست. لحظه ای نگاهش به خرده شیشه های پخش شده روی سرامیک ثابت ماند. بعد میان غرغر های پسرش خم شد و عکس را با احتیاط از میان قاب شکسته بیرون کشید.

زنی جوان با لبخندی درخشان کودکی حدودا یک ساله را در آغوش گرفته بود. پشت عکس، با دست خطی ریز نوشته شده بود:

" پسرمان امروز برای اولین بار گفت:《 بابا》."