لبه حوض نشسته بودم و نگاه می کردم به کارگرهایی که وسایل را از خانه بیرون می بردند. بعد از فوت آقاجون، دایی کوچیکه ام پایش را در یک کفش کرده بود که سهم الارثش را می خواهد. دعوا افتاد بین خواهرها و برادرها و آخر سر، چوب حراج خورد به خانه آقاجون.
دستم را در آب حوض فرو بردم. صدای خنده های آقاجون در گوشم پیچید. لب همین حوض می نشست و برای ما چهار نوه اش، هنداونه قاچ می کرد:
_ یه قاچ برای سوری
_ یه قاچ بزرگتر برای مسعود
_ یه گل بزرگ برای شاهرخ
_ اینم برای دخترکم، هانیه
تابستان ها خانه آقاجون قرق ما چهار نفر بود. در حیاط می دویدیم، آب بازی می کردیم...
آقاجون به همه شیطنت هایمان می خندید؛ انگار از سر و صدایمان قند در دلش آب می شد. در برابر اعتراض بقیه فقط یک جمله داشت:
_ کاری به بچه هام نداشته باشید، بزارید کیفشونو بکنن...
نگاهم چرخید سمت گوشه حیاط؛ همان جا که پله های آجر سه سانتی، پله پله می رفتند تا ملاقات خدا.
آن روزها خدا برای ما توری پشه بندی بود که آقاجون روی پشت بام برپا می کرد؛ همان پارچ آبی که زیر کولر جا می دادیم و همان بالش های پری که اسم هایمان را روی آسترش نوشته بودیم.
شب که می شد، هر کس بالشش را بر می داشت، گونه آقاجون را می بوسید و شب بخیر می گفت. بعد دوان دوان خودش را به پشت بام می رساند و زیر پشه بند ولو می شد.
_ تو می خوای چکاره شی هانیه؟
_ می خوام مامان بشم.
_ ای بابا... این دخترا رو ولشون کن شاهرخ، از من بپرس.
_ خوب، تو می خوای چکاره شی مسعود؟
مسعود دستش را دراز می کرد سمت آسمان:
_ می رم اون بالا، بین ستاره ها
سوری با انگشتش یه ستاره را نشان می داد:
_ رفتی بالا، اونو برای من برمی داری؟
من قهر می کردم و رویم را برمی گرداندم:
_ ولی من می خوام روی زمین بمونم... پیش آقاجون.
یکی از کارگرها با رادیو آقاجون از مقابلم رد شد. بغضم ترکید. "آقا جون... ببین من اینجام. جایی نرفتم، تو چرا نیستی؟"
انگشتم را روی کاشی های کف حیاط کشیدم و زیر لب خواندم:
کلاغ... پر
گنجشک... پر
خانه آقاجون... پر
خاطرات خوش کودکی مان... پر
ملیحه فارسی