ویرگول
ورودثبت نام
Malihe Farsi
Malihe Farsiبرای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
Malihe Farsi
Malihe Farsi
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

خانم والا

زمانی که برای کار به خانه خانم والا آمدم، کودکی یتیمی بودم که از مهر فقط خاطره ای کم رنگ داشت. با بقچه ای که دار و ندارم را در آن پیچیده بودم، جلوی دروازه آهنی عمارت ایستادم. سرم را آن قدر بالا گرفتم تا نگاهم به آخرین طبقه اش رسید. خانه برای من در اتاقی تاریک و نمور خلاصه می شد. جایی که زمستان ها سرما از درز دیوارها به داخل می خزید.

عمویم به بهانه تنگی معیشت از نگهداری من سر باز زد. سهم من از خرده ترحم همسایه ها نوکری در این عمارت اربابی بود.

خانم والا، بیوه یک سرهنگ شهربانی، روزگاری شاهزاده خانمی از خاندان قاجار بود که صدای خنده هایش در چهارگوشه عمارت می پیچید. اما مرگ همسرش، از آن خنده های بلند تنها لبخندی محزون بر جای گذاشت.

کارم کمک کردن به آشپز عمارت بود. مطبخ خیلی زود آشیانه ام شد. روزهایم میان دیگ ها و اجاق ها می گذشت و شب ها گوشه ای از مطبخ روی تختی فلزی می خوابیدم.

پدرم نقال بود و از این راه روزگار می گذراند؛ پیش از آنکه سل توان کارکردن را از او بگیرد. پرده نقالی اش را به دیوار قهوه خانه می بست، چوب نقالی را به دست می گرفت و با صدایی رسا می خواند:

"چنین است رسم سرای سپنج، بخواهد که مانی بدو در به رنج."

من دخترکی خردسال بودم که روی سکو کنار بساطش می نشستم. عروسکی را که مادرم از تکه پارچه ها برایم دوخته بود در آغوش می گرفتم و با نوای پدرم پا به دنیای شاهنامه می گذاشتم.

روزی دیگ ها را می سابیدم و زیر لب شاهنامه می خواندم. شب قبل، پدرم را در خواب دیده بودم. دیگر سرفه نمی کرد و از حلقه های کبود زیر چشمش خبری نبود. نمی دانم برای سیاوش گریه می کردم یا برای خودم. دست از کار کشیدم، زانوهایم را بغل گرفتم و صورتم را میان دست هایم پنهان کردم. بی امان گریه می کردم.

دستی آرام شانه ام را نوازش کرد. سر بلند کردم. خانم والا مقابلم ایستاده بود؛ با همان لبخند محزونی که همیشه گوشه لبش می نشست.

شعر همدم سال های تنهایی خانم والا بود. روی میز کنار صندلی اش همیشه شاهنامه یا دیوان شعری باز پیدا می شد. باورش نمی شد دخترکی میان دیگ ها شاهنامه را از بر بخواند.

طولی نکشید که از کمک کار مطبخ به نور چشم خانم والا بدل شدم.

هر بعدازظهر روی صندلی چوبی اش می نشست، جرعه جرعه چای می نوشید و قصه های شاهنامه را برایم می خواند. حضور خانم والا کم کم، مطبخ و عمارت را برایم شبیه خانه کرد.

اما شادی تازه یافته ام دیری نپایید. آن بعدازظهر، مثل همیشه سینی چای به دست به اتاقش رفتم. روی صندلی همیشگی اش نشسته بود و نور خورشید از لای پرده حریر سفید بر چهره اش می تابید. شاهنامه روی میز مقابلش نیمه باز رها شده بود و عینکش نزدیک آن قرار داشت.

آرام از پشت سر صدایش زدم. سنگینی سکوت نشکست. جلوتر رفتم. شال را از گوشه صندلی برداشتم و روی شانه هایش انداختم. آهسته گفتم:

" آفتابش جان ندارد، سردتان می شود."

باز هم پاسخی نیامد.

شانه اش را با ملایمت تکان دادم.

" خانم والا؟"

دستش بی جان از کنار صندلی فرو افتاد و بر لبه دامنش لغزید.

شاهنامه برای همیشه نیمه باز ماند.

من ماندم با اتاقی سرد و عمارتی که دیگر رنگ خانه را نداشت.

کودکانهشاهنامهفقرمهربانیداستانک
۰
۰
Malihe Farsi
Malihe Farsi
برای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید